Daar is de lente, daar is de zon, daar zijn na zes jaar nog eens de baard, de flair en het klankpalet vol pastelkleuren van dandy extraordinaire Sebastien Tellier. Met een ...

Daar is de lente, daar is de zon, daar zijn na zes jaar nog eens de baard, de flair en het klankpalet vol pastelkleuren van dandy extraordinaire Sebastien Tellier. Met een plaat over de dagdagelijkse huis-tuin-en-keukensleur, nog wel. De geile donder die in 2008 voor Frankrijk tijdens het Eurosongfestival dubbelzinnig de 'milky way' bezong ( 'they love to drink it every day'), is dus gekooid en zijn wilde haren kwijt. Als een Jean-Michel Jarre op pantoffels en in keukenhandschoenen vult de voormalige poulain van Air en Daft Punk zijn zevende album met gladde, lang en breed uitgesmeerde synths en egaal gerobotiseerde opwellingen over zijn lot in eeuwigdurende lockdown. Enkel tijdens de jazzfunk van Hazy Feelings en Venezia welt de oude, lieve lust en het zon-zee-en-seksgevoel op.