Niemand verwacht dat de drie rond de vijftig verwijlende routiniers van Sebadoh even de indierock zullen heruitvinden (ze mogen altijd, daar niet van). De groepsnaam is al ...

Niemand verwacht dat de drie rond de vijftig verwijlende routiniers van Sebadoh even de indierock zullen heruitvinden (ze mogen altijd, daar niet van). De groepsnaam is al meer dan een kwarteeuw lang synoniem met het genre, en de muziek op deze verse plaat valt in niets te onderscheiden van enig ander lofigeweld dat in pakweg 1991 uit gitaar, bas en drums is geranseld. En geransel is hetgeen waarvan u hier vijftien keer getuige kunt zijn. Zoals gewoonlijk zijn de songs van bassist Jason Loewenstein minder ingekookt dan die van emotioneel woelwater Lou Barlow: in je verbeelding zingt de eerste met schuim op de lippen en de tweede met vocht in de ooghoeken. Toch dankt Act Surprised zijn kracht aan het gevoel van eenheid: alle songs (ook de mindere) zijn bondig, fors en vrij van vetrolletjes.