Op zijn debuut uit 2012 liet de Brit Sam Lee het kneuterigste aller volksinstrumenten - de mondharp - spartelen tot het een credibel elektronisch ornament benaderde. Het tekent ...

Op zijn debuut uit 2012 liet de Brit Sam Lee het kneuterigste aller volksinstrumenten - de mondharp - spartelen tot het een credibel elektronisch ornament benaderde. Het tekent de frisse manier waarop deze gewezen blijspeldanser folktraditionals beetpakt. Zijn gulden stem wekt dan wel het vertrouwen op dat je vroeger meteen aan Bert Jansch of Nic Jones schonk, maar met cool jazz, kamerpop, Oost-Europese en Afrikaanse stimuli houdt Lee zijn vizier breed. Dat zorgt ook op deze slanke bundel pastorale ecofolksongs voor pit en diepgang. Zelfs Liz Fraser van Cocteau Twins bezweek diep in haar kluizenaarshol voor zijn verknochtheid, met een beeldig duet als resultaat. En in Bernard Butler (ex-Suede) vond Lee een producer met oor voor zijn liederlijke aard. Old Wow is als een gerestaureerde Van Eyck: stokoud, maar lentefris.