Na het miljoenensucces van haar debuut uit 2010 werd de Britse zangeres Rumer (Sarah Joyce zegt haar paspoort) zo vatbaar voor de druk dat ze nauwelijks nog zelf aan schrijven t...

Na het miljoenensucces van haar debuut uit 2010 werd de Britse zangeres Rumer (Sarah Joyce zegt haar paspoort) zo vatbaar voor de druk dat ze nauwelijks nog zelf aan schrijven toekwam, en zich veeleer concentreerde op interpreteren. Op Nashville Tears laat ze iedereen buiten de VS kennismaken met de Texaanse songschrijver Hugh Prestwood, wiens werk eerder al in handen was gevallen van Alison Krauss en Judy Collins. Doorheen zéventien songs vlijt Rumer - zelf wonend in het landelijke Georgia - zich behaaglijk tussen Dusty in Memphis en The Carpenters in pedal steel-sfeer. Dat levert in Bristlecone Pine (met assistentie van alt-folkband Lost Hollow) en Oklahoma Stray fluwelen weemoed op. Maar niet alle nummers bieden meerwaarde, waardoor Nashville Tears door zijn lengte aan vervlakking ten prooi valt.