door Dominique Soenens
...

door Dominique SoenensIk kijk gemiddeld één uur per dag. Heel gericht: op maandagavond barricadeer ik desnoods de deur om Never mind the Buzzcocks en daarna Big Train te kunnen zien. Dan zit ik met mijn notitieboekje voor het scherm, om de beste citaten op te pikken. Met de bedoeling ze later in een van mijn programma's te gebruiken. Ik moet toch ergens mijn inspiratie vandaan halen!? Trouwens, het gebeurt zelden dat ik ze kan gebruiken. Omdat ik ze te snel vergeet, of omdat de woordspelingen onmogelijk te vertalen zijn. Toch wel. Al kijk ik ook veel voor mijn plezier. Naar Ruby Wax bijvoorbeeld, of naar Tom Green en Jackass, allebei op MTV. Daar gaat het er soms zéér vunzig toe. Green smeert zijn microfoon al eens in met stront, en gaat dan oude mensen interviewen: dat soort dingen. Hij is een onvoorstelbare hufter, maar hij blijft toch de sympathie van de kijkers winnen. Jackass gaat zelfs nog verder. Het is oergrappig allemaal. ( glimlacht) Ik weet het. Ik zou dat soort programma's die helemaal over de schreef gaan graag bij ons zien. Huftertelevisie? O ja, da's echt iets voor mij. Het lijkt me fantastisch om op die manier grenzen af te tasten. Dit gezegd zijnde: ik heb niet meteen tv-plannen.Nee, want overdag hoor ik al voortdurend radio. Thuis leg ik liever wat cd's op. Mijn wekkerradio staat trouwens op Q-Music afgestemd, omdat ik Studio Brussel niet kan ontvangen. Ik word 's morgens wakker met Deckers en Ornelis. Ik moet zeggen: ik lig niet lang in bed 's morgens ( lacht). Zeer kritisch. Ik heb vooral naar mijn stem geluisterd, uiteraard. Maar ik heb ook geprobeerd afstand te nemen: wat zou ik er als gewone kijker van vinden? Ik vind het een heel goed programma. Een beetje BBC-achtig. Het ging heel snel, waardoor ik geen zin had om weg te zappen. Niet dat het per se zo snel moet gaan voor mij, maar de essentie van een onderwerp volstaat wel. Het moet een beetje vooruitgaan.( verwonderd) Vind je dat echt? Dat zeg je alleen maar omdat het door De Televisiefabriek gemaakt is, volgens mij. Het is mij alleszins nog niet opgevallen. De teksten zijn geschreven door mensen die ook voor Jambers werken, misschien krijg je daardoor die indruk. Het is in elk geval niet opzettelijk gebeurd, laat staan dat ik er mijn best voor zou gedaan hebben om zo te klinken. Ik pik af en toe een documentaire mee op Canvas. Maar het moet dan wel over een onderwerp gaan dat me interesseert. Op Nederland 3 was er een tijd geleden een documentaire over videoclips, die ik heel interessant vond. Wat ik ook schitterend vond, was de BBC-reeks I love the seventies, eighties.... Twee uur lang actualiteit en muziek aan elkaar gekoppeld. Heerlijk! Net zoals De Préhistorie, maar dan anderhalf uur langer. Je lacht je een bult met wat mensen vroeger droegen.