Al in het eerste kwartier van Requiem krijgt u niet een maar twee gruwelijke zelfmoorden voorgeschoteld. Een man, schijnbaar bezeten, slaat spiegels aan diggelen en springt va...

Al in het eerste kwartier van Requiem krijgt u niet een maar twee gruwelijke zelfmoorden voorgeschoteld. Een man, schijnbaar bezeten, slaat spiegels aan diggelen en springt van het dak van een afgelegen landhuis. In Londen ziet de beloftevolle celliste Matilda Gray (Lydia Wilson) met lede ogen aan hoe haar ma zichzelf de keel oversnijdt. Tussen de bezittingen van moederlief vindt ze krantenknipsels over een peuter die in 1994 spoorloos verdween in een Welsh dorpje. Er is natuurlijk een link tussen de twee zelfdodingen, en het duurt niet lang voor Matilda haar biezen pakt richting dat landhuis, waar de lijn tussen droom en realiteit flinterdun blijkt. Als u af en toe denkt dat u naar The Omen zit te kijken: dat is best mogelijk, al spelen de makers van Requiem ook leentjebuur bij Don't Look Now,Rosemary's Baby én bij de Hammer-horrorfilms.