Te veel aan de dood denken is niet goed voor de nachtrust, maar vroeg of laat wacht echt wel het graf. Meestal gaan je grootmoeder en vervolgens je moeder je vooraf. Alsof dat al niet erg en onvermijdelijk genoeg is, kunnen de geliefden op...

Te veel aan de dood denken is niet goed voor de nachtrust, maar vroeg of laat wacht echt wel het graf. Meestal gaan je grootmoeder en vervolgens je moeder je vooraf. Alsof dat al niet erg en onvermijdelijk genoeg is, kunnen de geliefden op het einde fysiek en mentaal zwaar aftakelen. Over de horror van dementie en de impact op een driegeslacht heeft de jonge Australische debutante Natalie Erika James geen documentaire of melodrama gemaakt, wel een knap uitgewerkte, onder de huid kruipende horrorfilm die meer flirt met meerwaarde- dan met aan jump scares verslaafde sensatiezoekers. Na de abrupte verdwijning van hun alleenwonende moeder en grootmoeder Edna snellen moeder Kay en haar volwassen dochter Sam naar het veel te groot geworden en van de grootstad afgezonderde (voor)ouderlijk huis. Na enkele dagen duikt Edna weer op zonder te weten waar ze is geweest. Door het intergenerationele gekibbel over hoe het verder moet krijgen ze pas laat door dat er iets grondig mis is met het verrottende huis met labyrintische gangen. Zelfs zij die het woord metafoor niet kennen, zullen de metafoor herkennen. Vakwerk.