In Rainbows uit op inrainbows.com rock
...

In Rainbows uit op inrainbows.com rockWat voorafging: vijf studenten stampen op de campus van Oxford een eigen bandje uit de grond, ruilen de belachelijke groepsnaam On A Friday in voor het al even bizarre Radiohead, maken twee platen - Pablo Honey en The Bends - die hen in een oogwenk miljoenen fans opleveren en stellen niet veel later tot hun eigen stomme verbazing vast dat ze met OK Computer een Mijlpaal in de muziekgeschiedenis hebben gemaakt, een Generatieplaat zelfs, en dat ze niets minder dan een Wereldgroep geworden zijn. Wat volgt: Radiohead distantieert zich van zijn eigen succes door de wereld géén tweede OK Computer te schenken, maar het experimentele tweeluik Kid A en Amnesiac als een bom in het gezicht van zijn fans tot ontploffing te brengen en zijn nieuwe koers met het ook al niet vreselijk toegankelijke Hail To The Thief koppig verder te zetten. Gitaren verdwijnen naar de achtergrond, het vertrouwde rockgeluid wordt ten grave gedragen en in de plaats komen kille beats en dito soundscapes. Anno 2007 nemen Thom Yorke en trawanten hun zelfbeschikkingsrecht helemáál in eigen handen en verdelen ze hun tien nieuwste tracks via hun website, ruim drie maanden voor ze ten behoeve van de kleinhandel op cd worden gestanst. Hoe die eruit zal zien, geen flauw benul, maar hoe hij klinkt, weten we sinds vorige week gelukkig wél. Ja, de gitaren worden bij momenten weer stevig omgegord, maar teruggrijpen naar het rockgeluid doet de groep niet. En neen, er staan geen wereldhits à la Fake Plastic Trees en Karma Police op Radioheads zevende langspeler, maar hij klinkt wel toegankelijker dan zijn drie voorgangers. In Rainbows pikt de draad op waar Hail To The Thief hem vier jaar geleden heeft laten liggen. Alleen ligt het tempo lager, klinken de songs minder nerveus, hebben de strijkarrangementen heel wat terrein gewonnen en wordt de gekte van doldraaiende drumcomputers en hypnotische bleeps enigszins aan banden gelegd. Zijn fascinatie voor kurkdroge elektronica heeft Yorke duidelijk kunnen botvieren op zijn soloplaat The Eraser, want dit keer heeft de zelfverklaarde creep zijn lodderoog laten vallen op een relatief conventioneel instrumentarium. Zo wordt de puntige ballad Faust Arp op ouderwetse wijze begeleid door een akoestische gitaar, horen we in het slepende All I Need - voor het eerst sinds No Surprises - glockenspiel opklinken en wordt Reckoner, het kleine broertje van We Suck Young Blood, in de maat gehouden door een tamboerijn. Een tamboerijn! Maar onder de échte hoogtepunten rekenen we Bodysnatchers, een stevige rocker die door een stroom van punkgitaren wordt meegezogen in een draaikolk van distortion, het lieflijke Weird Fishes/Aperggi, dat door een onaards mooie gitaarriedel wordt gestut, de wonderlijke wals Nude en het heupwiegende Jigsaw Falling Into Place, dat het b-kantje van Paranoid Android had kunnen zijn. Voor een groep die er zich op laat voorstaan nimmer in de achteruitkijkspiegels der gemakzucht te kijken, heeft Radiohead een betrekkelijk voorspelbare plaat gemaakt die - voor het eerst, eigenlijk - niet drastisch verschilt van zijn voorganger. Maar goeie songs zijn goeie songs en die zijn op In Rainbows overvloedig aanwezig. Vincent Byloo