Damien (Kacey Mottet Klein) en Thomas (revelatie Corentin Fila) zitten in dezelfde klas in het lyceum van Luchon, een stadje in de Franse Pyreneeën. Maar of het nu in de klaslokaal is, tijdens de les lichamelijke opvoeding of op de speelplaats: voortdurend vliegen ze elkaar in de haren.
...

Damien (Kacey Mottet Klein) en Thomas (revelatie Corentin Fila) zitten in dezelfde klas in het lyceum van Luchon, een stadje in de Franse Pyreneeën. Maar of het nu in de klaslokaal is, tijdens de les lichamelijke opvoeding of op de speelplaats: voortdurend vliegen ze elkaar in de haren. Zowel fysiek als cultureel zijn de twee zeventienjarigen zowat elkaars tegenpolen, ook al zijn ze allebei einzelgängers. De blonde Damien wordt elke dag door zijn moeder (Sandrine Kiberlain), een dokter, met de wagen naar school gebracht. Dat hij een moederskindje is, is begrijpelijk. Met zijn vader heeft hij nauwelijks contact omdat die op militaire missie in Afghanistan is. Toch probeert de fragiele Damien zijn mannetje te staan door bokstraining te volgen. De meer zelfverzekerde Thomas is een geadopteerde mesties met studieproblemen. Hij is gehard door het leven op de boerderij van zijn adoptieouders (hij draait zonder problemen een kip de nek om) en weer of geen weer, elke dag moet hij eerst een uur door de bergen stappen om de bus naar school te kunnen nemen. Net op het moment dat de spanningen tussen de twee escaleren, nodigt Damiens moeder Thomas uit om bij haar en Damien te komen inwonen zodat hij zich beter op zijn baccalaureaat kan voorbereiden. Hun vijandschap transformeert zo gaandeweg tot een waarachtige vriendschap en zelfs liefde, al durven ze dat laatste niet snel toe te geven. De Franse filmveteraan André Téchiné, die 73 was toen hij Quand on a 17 ans draaide, maakte al eerder films over de gevoelslevens van verwarde jongeren die twijfelen over hun geaardheid, zoals Les innocents (1987), Les roseaux sauvages (1994) of Alice et Martin (1998). Verfrissende films maken over pubers, dat doet ook Céline Sciamma, de cineaste van Tomboy, (2011), Bande de filles (2014) en het onlangs in Cannes bekroonde lesbischeliefdesdrama Portrait de la jeune fille en feu (vanaf oktober in de bioscoop). Téchiné schreef het script van deze coming-of-agefilm samen met Sciamma en dat was een uitstekende keuze. Haar inbreng zorgt ervoor dat Téchiné wat meer ingehouden voor de dag komt dan we van hem gewoon zijn, al blijft zijn stijl wel klassiek en vinnig. En ook al lijkt het verhaal simpel, er komen heel wat zaken aan bod in deze rijke, netjes tussen winter en zomer opgedeelde kroniek: afkomst, tederheid, de kracht van het lichaam, de opwinding die bij verliefdheid komt kijken en twijfels over de seksuele identiteit. Dit is een van de meest overweldigende films van Téchiné. Luc Joris