1 Waarom heb je precies Rick De Leeuw als beste vriend gekozen?

Om eerlijk te zijn: ik had niet te kiezen. Het productiehuis van Beste Vrienden heeft die knoop voor mij doorgehakt. Nu, zonder enige twijfel is Rick natuurlijk wel één van mijn allerbeste vrienden, hoewel ik eigenlijk helemaal niet van dat soort superlatieven hou: beste vriend, mooiste plaat... Het valt me altijd moeilijk om zo'n keuze te maken.
...

Om eerlijk te zijn: ik had niet te kiezen. Het productiehuis van Beste Vrienden heeft die knoop voor mij doorgehakt. Nu, zonder enige twijfel is Rick natuurlijk wel één van mijn allerbeste vrienden, hoewel ik eigenlijk helemaal niet van dat soort superlatieven hou: beste vriend, mooiste plaat... Het valt me altijd moeilijk om zo'n keuze te maken. Van The Godfather heb ik de derde film nog altijd niet gezien, en van The Sopranos heb ik eerlijk gezegd ook lang niet alle afleveringen gevolgd, maar toch kies ik daarvoor. Er wordt briljant geacteerd in The Sopranos, het verhaal en de typeringen vind ik heel sterk, en ook de bittere galgenhumor kan ik wel appreciëren. Planeet Jeugd raakt me elke keer opnieuw. Dat gedicht vat heel goed samen waar Rick vandaan komt, waar hij nu staat en hoe hij over dingen denkt. De mooiste regels zijn: 'Wie heeft niet / Of woont er nog / Ooit gedwaald op Planeet Jeugd.' En dan: 'Waar verbod heerst, genot huist'. Het hele gedicht vat perfect samen wat we zien als we vooruit blikken of achteruit kijken. We beseffen dat we eigenlijk niets weten - dat we dwalen van begin tot einde. Dat is een instinker. De twee zijn voor mij niet te scheiden. Maar ik vermoed dat zijn drive op dit moment het dichten is: daar is hij alleszins dag en nacht mee bezig. Dichten passioneert hem veel meer dan zangtechniek, en gepassioneerde mensen bewonder ik altijd. Rick en ik zijn niet echt gemodelleerd op een bepaald duo, maar als er één duo spontaan in mijn gedachten springt, moet het wel Elvis Costello en Steve Nieve zijn. Of Lou Reed en John Cale, op een bepaalde manier. Rick en ik komen ook uit twee verschillende werelden en culturele milieus. Daardoor is er een heel groot speelveld tussen ons, waarin we vrij kunnen rondfietsen. En als ik Rick die ruimte niet geef, neemt hij die zélf wel (lacht). De dvd die we gemaakt hebben in de Antwerpse Bourla blijft me het meest bij. Het was de dag na de verkiezingen, en bon, daar had het optreden verder niets mee te zien, maar de mensen in de zaal zaten nog in die roes. En wij voelden ons daar als twee zestienjarigen, die in al onze naïviteit iets op poten hadden gezet op dat podium. Er is geen enkele song waar ik met lange tanden aan begin, maar ik vermoed dat onze versie van Lou Reeds Perfect Day - Mooie Dag - het mooist is. Die vorm is echt van ons: het schippert tussen song en gedicht. Dat vat het best samen waarin onze kracht tezamen ligt. Tony Curtis en Jack Lemmon in Some Like It Hot is een mogelijkheid, maar ik kies toch maar voor Bonnie & Clyde, met Warren Beatty en Faye Dunaway. Op het scherm vormden die twee geliefden toch een bijzonder mooi duo. Het gevoel van 'met zijn tweetjes tegen de rest van de wereld': dàt vormt de grote aantrekkingskracht van Bonnie Parker en Clyde Barrow. Koot en Bie blijft zelfs dertig jaar later nog overeind. Toen ik Kees Van kooten onlangs met Guy Mortier aan het werk zag, speelden ze filmpjes van Het Vieze Mannetje af en het was opmerkelijk dat die humor zoveel jaren na datum nog steeds staat als een huis. Ik heb thuis ook een paar dvd's van hen, en geen enkel filmpje komt belegen of ouderwets over. Voor mij persoonlijk? Hm, niet de suite die ik Rick heb gegeven in mijn eigen huis, ook niet onze nachtelijke gesprekken. Het is de chemie tussen ons beiden als we samen op een podium staan. lGUNTER VAN ASSCHE