1 Na de 'Idool'-wedstrijden bleek telkens dat de winnaar minder succes had dan de finalisten. Is winnen een vloek?

Ach, Joeri en Peter Evrard zijn heel aparte artiesten: Vlaanderen hield blijkbaar meer van hun vreemde uitstraling dan van hun grillige muziek. Of het dit keer wéér zo zal zijn, is moeilijk te voorspellen, maar ik denk het niet: de muzikale voorkeur van de finalisten van X-Factor sluit sowieso nauwer aan bij die van het grote publiek.
...

Ach, Joeri en Peter Evrard zijn heel aparte artiesten: Vlaanderen hield blijkbaar meer van hun vreemde uitstraling dan van hun grillige muziek. Of het dit keer wéér zo zal zijn, is moeilijk te voorspellen, maar ik denk het niet: de muzikale voorkeur van de finalisten van X-Factor sluit sowieso nauwer aan bij die van het grote publiek. Tijd! Het debuut van Joeri en Peter was willens nillens een haastklus: het album moest zo snel mogelijk in de winkels liggen. Bij de winnaar van X-Factor zal dat niet het geval zijn: die hoeft niet vóór april met een plaat voor de dag te komen. Integendeel. X-Factor werd wel verkocht als een 'Battle of the Jury', maar het was nooit de bedoeling dat de sfeer zó ge- spannen zou worden. De kijkers waren trouwens niet erg gediend met die ruzies. Intussen zijn alle plooien weer gladgestreken. Gelukkig maar. Dat wil ik toch afzwakken: ten eerste had een talent als Sandrine nooit een plaat kúnnen maken als ze niet derde was geëindigd in Idool, en ten tweede is ze van bij de start goed omringd. Koelewijn had wel meer kritiek: op sommige punten heeft hij overschot van gelijk, maar als hij X-Factor 'belegen' noemt, moet hij toch eens in de spiegel kijken. De sterren van vandaag zijn de paria's van morgen, en daar is niemand op voorbereid. Maar bij X-Factor hebben de kandidaten het belangrijke voordeel dat ze een coach hebben, die hen wekenlang voorbereidt op wat er kan gebeuren als ze winnen. Bij andere wedstrijden was dat niet het geval, en daardoor werden die piepjonge mensen naar een plat commercieel circuit gelokt. Daar valt wel wat voor te zeggen, maar ik vraag me serieus af of tv-formats eigenlijk nog van plagiaat beschuldigd kúnnen worden: in mijn ogen lijkt álles op tv wat op mekaar. Ik heb onlangs naar hun Wings of a Butterfly geluisterd, en dat klinkt letterlijk hetzelfde, hè. Maar ik wil nu niet wild om me heen schoppen. Wij hebben met En Dans zelf ook stoten meegemaakt: de vijf noten van de intro waren zogezegd van een Waalse muzikant gepikt. Zijn uitgever claimde de rechten van de hele song, maar Sabam verwierp die klacht: wij konden op video bewijzen dat we dat vioollijntje in de studio hebben bedacht. Eerlijk? We hebben ons tot een paar weken geleden nog afgevraagd of dit wel straf genoeg is, omdat de vorige edities zo spectaculair waren. Maar ik heb er nu best wel een goed oog in. Er wordt een lang podium getrokken door de zaal, een soort zwarte autostrade waardoor we nog dichter bij het publiek staan. Verwonderen niet, maar ik kijk wel nog elke avond in absolute bewondering naar hem. The guy really owns the place. Twintig jaar geleden stond hij nog als een verlegen jongetje naar zijn schoenen te staren. (lacht) Nee, hoor. Het belangrijkste is niet dat ik alleen ben, maar dat ik een grote vrijheid heb. Ik weet nooit waar ik ga slapen, en ik kies zelf welke kant ik uitga. Als je elke dag zoveel mensen ontmoet als ik, dan ben je blij wanneer je eens de wind hoort ruisen. door gunter van assche'de sterren van vandaag zijn de paria's van morgen.'