1 Kan je je handhaven tussen zo'n 46-koppig symfonisch orkest?

Het kan er inderdaad behoorlijk intens toegaan. Maar ik mag me gelukkig prijzen dat ik met Prova Symfonica op een dirigent kan rekenen. Voor Zorniks theatertour spelen we nu met vier strijkers die ik zélf onder controle moet houden.
...

Het kan er inderdaad behoorlijk intens toegaan. Maar ik mag me gelukkig prijzen dat ik met Prova Symfonica op een dirigent kan rekenen. Voor Zorniks theatertour spelen we nu met vier strijkers die ik zélf onder controle moet houden. Ik kan mijn mening niet opdringen aan de dirigent, anders weet je dat je er bekaaid afkomt. Ik wil in de eerste plaats geen mislukt resultaat. Het is trouwens een fijne verandering dat ik niet zelf aan de touwtjes trek. En een rockband functioneert duidelijk anders dan een orkest. Ik moet zelfs met een andere stem werken. Dat klopt niet helemaal. Eerst koesterde ik het plan om een akoestisch tussendoortje uit te brengen, en dát wilde ik anoniem doen. Maar dat idee werd snel gekelderd. Voor deze plaat hoefde ik eigenlijk ook geen andere naam te gebruiken: dit is een nieuwe en een pure Zornik. We slaan inderdaad nu pas aan bij élke zender. Een presentator van Radio 2 zei zelfs 'dat hij blij was dat ik nu ook muziek voor hén schrijf'. Minder grappig is dat de Waalse radio ons nog steeds 'trop flamand' vindt. Deze single stuurden we in een blanco hoes naar hen, en die vonden ze 'chouette'. Maar toen ze erachter kwamen, haakte één zender af, en een ander draaide het nummer prompt in een lagere rotatie. Rond Wallonië blijft een ijzeren gordijn hangen. We willen het ijzer natuurlijk smeden nu het heet is, maar helaas zijn wij de smid niet. Ik wil dat de plaat overal ter wereld verschijnt, maar je hangt echt volledig af van de goodwill van invloedrijke mensen. Het gaat zelden over muziek, maar over timing en deals. En daar heb ik amper vat op. 6 Rond deze tijd verschijnt ook 'De Maltese Legende': het eerste stripalbum van Zornik, zowaar. Ik heb eigenlijk weinig met die strip te maken: ik stuurde de tekenaar alleen een fotooke van mezelf op. Ik ging uiteindelijk in op zijn voorstel omdat ik maar één reden kon bedenken om zo'n strip te weigeren: de schrik voor andermans reacties. Maar ik vind het nu zelfs best wel fijn om tussen de Jommekes te liggen. En later kan ik er nog de vriendschap van mijn petekindje mee kopen: 'Kijk, nonkel Koen was belangrijk genoeg om in een strip te spelen.' (lacht) Dat is een knipoog naar iedereen die van meet af aan kritiek spuide op mij en mijn beslissing: er werd geschimpt dat ik mijn naam wilde vergulden zoals K3 en Kabouter Plop dat deden. Die aandacht kan me soms wel eens te veel worden: ons succes is er niet op één nacht gekomen, maar toch wen je traag aan je eigen herkenbaarheid. Wat me ook opvalt, is dat sommige fans zoveel intenser met mij bezig zijn dan ikzelf: op ons forum worden de broeken die ik tijdens een handtekeningsessie draag zelfs geëvalueerd. Die zin geldt even erg voor mezelf, jammer genoeg. Na feestjes schrik ik soms halfschreeuwend wakker omdat ik me herinner dat ik mijn mond weer eens heb voorbijgesproken. De allerslechtste programma's werken veruit het best. Wat ik nu doe, is zonder geluid naar Paradise Hotel kijken en gitaar spelen: ik heb geen idee waar dat programma over gaat maar de gelaatsuitdrukkingen van die idioten op het scherm geven me meteen een hoop inspiratie. Hoe slechter het programma is, hoe beter de song. Televisie gaat dus duidelijk de goede richting uit voor de songwriter (lacht). l DOOR GUNTER VAN ASSCHE