1 In 'X-Factor' werd jij coach van de zanggroepen. Kris Wauters en Liliane St-Pierre hoopten dat juist dié taak aan hen zou voorbij gaan. Zijn zanggroepen dan zo'n pain in the ass?

Integendeel. Na de eerste workshop was ik zelfs blij dat ik net hen kreeg. Het is zonder meer de moeilijkste categorie, omdat je met veel mensen tegelijk moet werken. De productie koos mij waarschijnlijk omdat ik de oudste ben, en het meest ervaring heb (als producer; gva).
...

Integendeel. Na de eerste workshop was ik zelfs blij dat ik net hen kreeg. Het is zonder meer de moeilijkste categorie, omdat je met veel mensen tegelijk moet werken. De productie koos mij waarschijnlijk omdat ik de oudste ben, en het meest ervaring heb (als producer; gva). Ik begrijp niet waar ik die reputatie aan verdien, want ik vond mezelf altijd bijzonder mild. Kris bleek trouwens veel harder in zijn commentaar dan ik. Bij de Idool-jury werd ik door enkele bladen zelfs omschreven als een knuffelbeer. De rol van perfide, diabolische bullebak is nooit aan mij besteed geweest. Ach, je kan het evengoed oude zakken met nieuwe wijn noemen (lacht). Maar ik moet toegeven dat ik ook een heel sterke déjà-vu had toen ze me hiervoor vroegen - het is zo'n programma dat ik nog voor één keer leuk vind. Nee, want mijn buurman die geweldig tuiniert, zou dan ook een superster moeten zijn. Ach, roem duurt maar één dag, dus wat zeuren ze? Je doet heus niemand kwaad door een liedje te zingen op de televisie. Ik kan je daarin bijtreden: eigenlijk was het ook best jammer dat Star Academy tussen Idool en X-Factor gewrongen werd. Het kan wel eens allemaal te véél worden. Maar X-Factor heeft beter vlees in de kuip. Dat meen ik: er zitten kandidaten bij die het kot zouden kunnen laten daveren. Dat wás ook zo. Die meisjes brachten topklasse met hun folkversie van Neil Youngs 'After The Goldrush'. Maar een vriendin van één van de meisjes stierf in de opnameperiode, en de anderen wilden niet verder zonder haar. Dat gooide roet in het eten. Ik heb twee halve uitzendingen gezien. Soms is het leuk, soms helemaal niet - zoals De Rechtvaardige Rechters ook waren. Eén keer heb ik zowaar om mezelf moeten lachen. Ik zweer het: dat gebeurt uitzonderlijk. Een heel slecht voorteken is dat. Als je moet lachen om jezelf, is dementie één stap verwijderd (lachje). We toeren opnieuw in Europa, maar nu iets verder van huis. Het zit vol met 'Sinistere Eindpunten' in het landschap. Bergtoppen, vuurtorens... en dat voor zo'n slordige 12.000 kilometer. Het zal er- uitzien als een ontspannende vakantie, maar het was zwoegen. We klopten soms 16 uur op een dag. 9 De eerste serie had een therapeutische waarde. Deze ook? Deze keer kan ik niet over loutering spreken. Dat was ook niet nodig. De vorige keer kwam ik uit een heel diep dal, en toen sleurden Wim Opbrouck en Michiel Hendryckx me door die donkere fase. Er waren nu wel iets meer spanningen - wellicht omdat we elkaar nu veel beter kennen. Dat kan. Mijn beroep is zo versnipperd dat je jezelf steeds moet heruitvinden. Je knalt dan wel eens los tegen de muur aan, uit pure faalangst. Helaas heb ik net die spanning en stress nodig om te presteren, want anders zou ik wellicht geen klop uitvoeren. (lacht:) Ik zou een héél goede rentenier zijn. l Door gunter van assche'Lachen om jezelf is één stap verwijderd van dementie.'