1 Hoe moeilijk is het eigenlijk om een president te spelen?

Er is maar één truc: je moet een president zijn. Ik speelde ooit mee in een stuk van Shakespeare, en ik hoorde de man die de rol van de koning had klagen tegen de regisseur dat de andere acteurs hem niet als een koning wilden behandelen. 'Als zij al niet geloven dat ik de koning ben,' zei hij, 'hoe moet ik het publiek dan overtuigen?' En hij had gelijk: de enige manier om geloofwaardig een president te kunnen spelen, is als iedereen je als een president behandelt.
...

Er is maar één truc: je moet een president zijn. Ik speelde ooit mee in een stuk van Shakespeare, en ik hoorde de man die de rol van de koning had klagen tegen de regisseur dat de andere acteurs hem niet als een koning wilden behandelen. 'Als zij al niet geloven dat ik de koning ben,' zei hij, 'hoe moet ik het publiek dan overtuigen?' En hij had gelijk: de enige manier om geloofwaardig een president te kunnen spelen, is als iedereen je als een president behandelt. In januari zet de Bartlet-regering er een punt achter (althans in de VS, waar net de zevende reeks begonnen is; nvdr) en komt er een nieuwe president. Maar dat betekent niet dat ik verdwijn, want de serie zal ook tonen hoe het mij en mijn medewerkers vergaat nadat we het Witte Huis hebben verlaten. Daar valt iets voor te zeggen. Alleen: een paar jaar geleden hebben we voor een documentaire over de echte West Wing een paar ex-presidenten geïnterviewd, en het was opvallend hoe die het liefst wilden praten over hun leven ná hun presidentschap. De tijden zijn ook veranderd. Eisenhower of Johnson waren een paar jaar na hun aftreden al dood, maar iemand als Jimmy Carter leeft 25 jaar later nog. Hoe word je nadat je aan de top van de wereld hebt gestaan opnieuw een gewoon burger? Zoiets levert schitterende verhalen op. Absoluut niet. Toen we begonnen, had de zender ook maar een half seizoen aangekocht, omdat ze er niet in geloofden. De reeks is in de eerste plaats natuurlijk briljant geschreven. Maar The West Wing is ook een soort fantasie, het toont hoe het zou moeten zijn. Bartlet is een Democraat, een progressief, een katholiek en een man met gezond verstand. Wie vandaag in het echte leven die vier dingen combineert, geraakt nog niet tot in de tuin van het Witte Huis. Je wordt eerder president als halve debiel. Ja, maar Bartlet is niet de ultralinkse man die van hem in de media soms gemaakt wordt en als hoofd van de VS moet hij ook soms moeilijke beslissingen nemen. Maar het verschil tussen hem en Bush is dat die laatste gewoon roekeloos is. Hij is losgeslagen, paranoïde zelfs. Iedereen is tegen ons. Are you looking at me? Boom! Natuurlijk, net als iedereen die vandaag in dit land zijn mond opendoet. Maar ik kan niet anders als je ziet hoe de VS er nu voorstaan. En het ergste is dat we nog drie jaar verder moeten met hem en dat hij niet zal veranderen. Nu ja, dat is eigenlijk nog erger voor hem zelf. He is stuck with himself forever. Ik kan tenminste 's ochtends opstaan met de gedachte dat ik níet George Bush ben. Af en toe. Het probleem is dat we er vooral 's nachts filmen, om de toeristen te vermijden. Daar is trouwens nog een leuke anekdote over. Ooit waren we om drie uur 's morgens bezig, toen een vrouw in badjas woedend op ons af kwam gestormd om te klagen over het lawaai. 'Wat denken jullie wel. Ik heb morgenvroeg een vergadering in het Pentagon!' Het was Madeleine Albright. Heel veel, en eigenlijk zijn die meestal positief. Zij zijn gewoon blij dat er eens een fictieserie is waarin zij centraal staan. (verbaasd:) Neen, dat is de eerste maal dat ik dat hoor. Ongelooflijk. (Fijntjes:) Maar ze bewijzen zo natuurlijk wel dat ik een punt had. l Stefaan Werbrouck'IK KAN GELUKKIG 'S OCHTENDS OPSTAAN MET DE GEDACHTE DAT IK NíET GEORGE BUSH BEN.'