1 Welke gedachte overvalt je als je nu opnieuw oude Aroma di Amore platen beluistert?

Dat ze nog verrassend actueel zijn. Een nummer als Voor De Dood zou over de oorlog in Irak kunnen gaan. Ik zong daarin, bijna profetisch, over 'de vijand uit het Oosten' en 'de vijand onder ons'. De wereld is er nog even benard aan toe: een trieste vaststelling.
...

Dat ze nog verrassend actueel zijn. Een nummer als Voor De Dood zou over de oorlog in Irak kunnen gaan. Ik zong daarin, bijna profetisch, over 'de vijand uit het Oosten' en 'de vijand onder ons'. De wereld is er nog even benard aan toe: een trieste vaststelling. Er vlogen zelfs journalisten uit Canada over om ons te interviewen. Hoewel die moeite deden om de teksten uit te pluizen, moet het toch vooral de muziek geweest zijn die hen aansprak. Ons amalgaam van Sisters Of Mercy-gitaren, Kraftwerk-elektronica, punkvocalen en fanfaremuziek was vrij uniek - ik ben daar nog steeds fier op. Ik kan niet ontkennen dat we kinderen van onze tijd waren. Het is de taak van een kunstenaar om de polsslag te voelen van het tijdperk waarin hij leeft. Een rockgroep moet toch iets te vertellen hebben, niet? We namen dat nogal serieus op, ja. Een geweldige zanger ben ik nooit geweest, maar ik had wél overtuigingskracht. Mijn teksten waren overigens niet van humor gespeend. Aroma di Amore heeft ook nooit bij de zwarte garde van de eighties gehoord - we durfden wel eens in fleurige salsa-outfits optreden. Dat was een uit de hand gelopen grap. In die zomer traden gitarist Fred Angst en ik als straatmuzikanten op. Op de Oude Markt in Leuven zat de baas van een platenlabel op een terrasje iets te drinken, en hij hoorde ons Ik Ben Verliefd Op Sandra Kim brengen. Hij zag er - terecht, zo bleek later - een radiohit in, en stelde voor om meteen de studio van Adamo te boeken: de eerste en enige keer dat we in luxeomstandigheden werkten. Raymond van het Groenewoud. Die steekt er met kop en schouders bovenuit. Hij kan op een flegmatieke manier iets treffends over de condition humaine zeggen. In enkele regels zet hij een observatie neer waarvoor anderen een vrije tribune in de krant nodig hebben. Die zaak werd serieus opgeklopt toen Studio Brussel die ongelukkig weergegeven uitspraak oppikte en op de websites van Aroma di Amora en dEUS heftige discussies tussen fans ontstonden. Ik heb Tom Barman toen gebeld om uit te leggen dat wij dEUS wel degelijk appreciëren. Tuurlijk. Dat vind ik er trouwens net de kracht van: dat je ze vanuit verschillende invalshoeken kunt bekijken. Ik heb die dubbelzinnigheid altijd bewust uitgespeeld. Ik zou niet willen ruilen. Het leuke van de punktijd was dat je op je intuïtie dreef en alles zelf in handen hield. Wij hadden geen manager, terwijl groepen nu platgewalst worden door de marketing. Ik heb dat bruisende rock-'n-roll leven zeker niet constant nodig. De literaire optredens die ik geef, zijn uiteraard anders, maar daarom nog niet minder intens. Ik werk samen met technisch onderlegde muzikanten. Het gevoel door hen gedragen te worden, doet me óók veel deugd. lPeter Van Dyck