1 Hoe is het om de eerste EP van The Scabs, 'Here's To You, Gang!' uit 1983, terug te horen?

Grappig. In vergelijking met nu had ik toen echt een kikkerstemmetje. Maar de sound is nog altijd fantastisch, dankzij producer Jean-Marie Aerts. Hij trok zich niets aan van de trends van die tijd - gelukkig maar.
...

Grappig. In vergelijking met nu had ik toen echt een kikkerstemmetje. Maar de sound is nog altijd fantastisch, dankzij producer Jean-Marie Aerts. Hij trok zich niets aan van de trends van die tijd - gelukkig maar. Onze gitarist Cisse Van Geel kwam voor het eerst op het idee om iets op ons hoofd te zetten voor de hoes van Here's To You, Gang! Het leek ons wel cool om onze gezichten op die manier te verbergen. Niet dat we beschaamd waren, maar we wilden er een mysterieuze sfeer mee creëren. En het sloot aan bij het ietwat militaristische imago van onze helden, The Clash. Dat zullen niet noodzakelijk de beste songs zijn. Hard Times is nú al goed op weg om een kampvuurklassieker te worden. Zelf ben ik meer fier op Rich Kid, een reggaenummer op de B-kant van single No Pay Today. Ja en nee. Hij staat voor alles open: hij luistert zelfs naar obscure Iraakse prog rock. Toen ik vier jaar geleden zijn solo-album Songs From A Bad Hat hoorde, wist ik meteen: met die gast wil ik ooit samenwerken. Belgische producers zijn over het algemeen te braaf. Ze neigen naar voor de hand liggende arrangementen en vragen enkel muzikanten die in the picture staan als gast. Dan is Mauro avontuurlijker in zijn keuzes. Door de betere infrastructuur en begeleiding zouden we nu sneller evolueren. Maar dat heeft ook een keerzijde: groepen krijgen geen tijd meer om te groeien. Kijk naar Arid. Een typevoorbeeld van too much too soon. Ze werden meteen tot popsterren gebombardeerd. We moeten de hand vooral in eigen boezem steken. Jumping The Tracks en Royalty In Exile waren onevenwichtige platen. Een ingetogen nummer als Shine A Light had ik nooit met The Scabs kunnen maken. We hadden toen schrik om in ons blootje te staan. Ik hou van de manier waarop Vive La Fête de eighties recycleert: een beetje trashy, een beetje punky, een beetje novelty, maar bovenal véél zelfrelativering. Admiral Freebee is ook een groot talent: met Oh Darkness maakte hij een klassieke rocksingle. En verder ben ik heel benieuwd naar de nieuwe dEUS omdat Mauro daar al zoveel over gepocht heeft. Met gitarist Willy Willy en bassist Fons Symons zijn alle problemen uit de weg geruimd. Met drummer Frankie Saenen is de relatie ietwat bekoeld. Hij is ook principieel tegen een reünie, wat ik respecteer. Zelf zou ik dat voor één zomer wel zien zitten: ik zou gegarandeerd met een grote glimlach op het podium staan. Het eerste album van The Kids. Dat heb ik in mijn jonge jaren grijsgedraaid. Ik had toen een vast ritueel: elke zaterdagavond na het bad, met de haren nog nat, draaide ik die elpee voor ik op stap ging. Het was mijn adrenalineplaat. lPeter Van Dyck