1Je wil platgetreden paden vermijden, om je geen 'gigolo' te voelen. Wordt dit het laatste seizoen van 'Hoe? Zo!'?

Dat hoeft niet: er worden toch ook nog steeds liedjes gemaakt met een strofe en een refrein? Ik kan nog altijd enthousiast worden over de fenomenen die we bespreken. Nu met de film over Ray Charles, zoeken we bijvoorbeeld uit of je met je oren kan zien. Het wonderlijke is: het kan!
...

Dat hoeft niet: er worden toch ook nog steeds liedjes gemaakt met een strofe en een refrein? Ik kan nog altijd enthousiast worden over de fenomenen die we bespreken. Nu met de film over Ray Charles, zoeken we bijvoorbeeld uit of je met je oren kan zien. Het wonderlijke is: het kan! Eigenlijk wel, omdat we de basics intussen al allemaal gehad hadden. We werden op voorhand zelfs gewaarschuwd voor dat gevaar. Voor je het weet, moet je in zo'n derde seizoen 200 mijl onder de zeespiegel kruipen om niet in herhaling te vallen, of een landing maken op Mars. Ik word me eigenlijk meer bewust van de ellende die gepaard gaat met een kijkcijferkanon zijn: het risico wordt steeds groter dat je mensen ergert of boos maakt (Peeters werd vorige week onverwacht uitgeroepen tot ergerlijkste tv-figuur in Humo's Pop Poll, nvdr.). Als ik muziek maak, is dat gelukkig al wat meer low profile, want daar zie ik het miljoenenpubliek van de televisie nooit. Toch niet. Die grooves van Abdella Marachki hebben gewoon dat effect. Televisie is letterlijk een dwangbuis, als het zich tot een breed publiek richt. Maar ik kan me precies zo vrij bewegen in de muziek omdat ik werk heb bij de televisie. Ik kan me permitteren om Marco Borsato niet voor te moeten blijven. Ja, een hele zomer lang zelfs. Maar dat was niet meer dan een bijverschijnsel. We waren weer gerustgesteld toen André Hazes ons voorbijstak. Soms vind ik het wel spijtig dat ik niets low profile kan houden. Zelfs een franjeloze show als Zonder Circus werd veel groter dan ooit opgevat. Omdat ik tot mijn 24 altijd met garagistenhanden rondliep van de olieverf - je krijgt dat er heel moeilijk af. Smerige handen en tv-maken gaan niet samen. Je kunt ook geen cactussen kweken én viool spelen. En ik kan beide ook niet tegelijk aan, mentaal dan. Ik denk dat hij gelijk heeft. Hij is altijd en overal een angry young man, ik leg mezelf al eens een parcours op waarin ik de presentator spéél. Wanneer ik bij mijn vrouw en kinderen thuis zit, ben ik veel rustiger dan de mens die je ziet op het scherm. Het verschil tussen spelen en zijn, maakt alles makkelijker. De vijanden die je maakt als je tronie op het scherm komt, kunnen nooit kwaad zijn op jou, maar enkel op je afsplitsing. Ik kan zelf overigens met een groter gemak terugkijken op pakweg de Jos Bosmans-show dan op Tsunami 1212. Ik vind het fantastisch dat Freek De Jonge me belt om met hem samen te werken, of dat ik met geweldige muzikanten op een podium mag staan, maar soms lijkt het of ik daarmee het echte leven ontwijk. Ik wil dus vooral dat mijn dochtertje zich gelukkig voelt. Dat is ook voor mij het voornaamste - op repetities wordt ook eerst gedronken of een joint gerookt, in plaats van hufterig het eerste liedje in te zetten. Vertrek altijd vanuit zen. Ik zou het niet weten. Het idee kwam ook niet van ons. Ik vond het trouwens een geruststellende gedachte dat onze haren bij elkaar waren geveegd. Stel je voor dat iemand aan de hand van één haar duizend kleine Wautersen en Peetersen zou kunnen maken! Ik troost me met de gedachte dat de wetenschap nog niet zo ver staat. Maar het blijft natuurlijk een gruwelijk idee dat mensen het haar van andere mensen zouden willen kopen. (lacht) lGunter Van Assche'IK BLIJF HET EEN GRUWELIJK IDEE VINDEN DAT MENSEN MIJN HAAR WILLEN KOPEN.'