1 Werd het moeilijker om bekende gezichten te strikken voor een quiz, waarin sommigen méér kwaad dan goed deden?

Neen, en dat verwondert me ook eigenlijk. De Pappenheimers is niet alleen een spel waarin je zelf onderuit schuift als je de antwoorden niet weet, maar waarin je ook nog mee verantwoordelijk bent of de finalekandidaat met geld naar huis gaat. Dat vergt moed. En toch vonden we heel wat nieuwe kandidaten, zoals Sigrid Spruyt, Roland, Kamagurka of Goedele Liekens.
...

Neen, en dat verwondert me ook eigenlijk. De Pappenheimers is niet alleen een spel waarin je zelf onderuit schuift als je de antwoorden niet weet, maar waarin je ook nog mee verantwoordelijk bent of de finalekandidaat met geld naar huis gaat. Dat vergt moed. En toch vonden we heel wat nieuwe kandidaten, zoals Sigrid Spruyt, Roland, Kamagurka of Goedele Liekens. Dat gebeurde na een verkeerd citaat: Ik zei: 'Als je vijf bekende vrouwen kan opnoemen die aan onze criteria voldoen en willen meespelen, nodig ik ze meteen uit.' Mijn frustratie was dat veel vrouwen schijnbaar geen zin hebben in quizzen. Maar dat van 'willen meespelen' is toen blijkbaar van de krantenpagina gevallen. Een niet onbelangrijke nuance toch (lachje). Ik probeer nog steeds zoveel mogelijk buiten te sluiten: in de tunnel is enkel plaats voor het programma. Ik kan pas goed functioneren als ik me ergens in onderdompel. Zo'n quiz presenteren kan eenvoudig lijken, maar ik kan niet overdag met De Pappenheimers bezig zijn, en 's avonds mijn aandacht op iets anders vestigen. Ieder programma kruipt in mijn lijf. Ik ben nooit een crack geweest in de combinatie geldzaken/werk. Ik kan niet méé in een bedrijf zitten en daarnaast programma's verzinnen. Ik werd er ook helemaal niet gelukkiger van. Het is nu gewoon plezanter: ik hoef alleen nog te broeden op leuke ideeën. Veel minder. Het komt er net op aan om zo weinig mogelijk te spelen wanneer ik een programma presenteer. De presentatie moet echt zo nauw mogelijk aansluiten bij mijn eigen persoonlijkheid. Trouwens, als ik een rol zou spelen, zou ik eerder een slechte presentator spelen. Daarvoor is het in de eerste plaats al te laat: Bart heeft een schitterende persiflage gemaakt. Ik denk overigens dat ik bij elk programma sowieso een aanslag pleeg op mijn eigen imago. Ach, ik zou niet eens weten wat mijn imago is. Ik schrok toen ik die cijfers onder ogen kreeg. Ik zal nu niet proberen om mezelf te overtreffen - op kijkcijfers heb je toch geen vat. Mijn enige ambitie is om alle programma's nog een stuk beter te maken. Vorige week namen we de laatste afleve- ring van De Pappenheimers op en de dag erna ben ik opnieuw begonnen met die fictiereeks. Het is weer een heel nieuwe wereld die voor me opengaat, met andere wetmatigheden. Ik begin te filmen in april. Het enige dat ik erover kwijt kan, is dat de serie gaat over de opgang en ondergang van de vriendschap tussen dertigers. Ik zat alvast in een luxepositie om voor een zender te kunnen werken, maar niet direct op het scherm de vuurdoop te ontvangen. Hoewel Onvoorziene Omstandigheden en Schalkse Ruiters toch ook wel heel snel volgde. (lacht) Ik besefte toen ondermeer dat ik te oud was om nog op Wimbledon te kunnen winnen. Maar ondertussen ben ik er 36, en ik heb niet het gevoel dat er veel aan mijn neus is voorbijgegaan. Nu, ik heb er sindsdien eerlijk gezegd ook nooit meer bij stilgestaan. l Gunter Van Assche'BIJ ELK PROGRAMMA PLEEG IK WEL EEN AANSLAG OP MIJN EIGEN IMAGO. EN TROUWENS, WAT IS MIJN IMAGO?'