PROGRAMMA VAN 20 TOT 26 november
...

PROGRAMMA VAN 20 TOT 26 november Het is vrij zinloos om iemand anders te onderwijzen over het schrijven van een song: het is een talent dat je hebt of niet. De eerste, tweede én enige regel is: er zijn geen regels. Ik zal wel randinformatie geven of antwoorden op de oervragen van songschrijvers die nog in hun kinderschoenen staan. De workshop is vooral bedoeld voor mensen die nog moeten uitmaken of ze gitaar willen spelen of voetballen. Dat proces blijft duren natuurlijk - je wordt per dag of per song beter. Ik ging heel autodidactisch aan het werk, en ik heb dus alles op de hit-en-miss-manier geleerd. Een jaar of vier geleden heb ik dan 'de gouden songschrijfregels voor een goede popsong' geleerd van Joost Zweegers. Op de Muzikantendag onthul ik die pas voor iedereen. Eigenlijk weet ik dat pas binnen een paar weken, er wordt nog steeds druk over onderhandeld. Je zal de song alleszins tijdens de serie horen, maar of het echt het themanummer wordt, valt nog af te wachten. Goodbye wordt trouwens nogal vaak opgepikt, wat ik nooit had verwacht. Het is nog steeds geen favoriet van me, maar ik vind het geen slechte song. Er wordt wel eens beweerd dat als je een nummer akoestisch kunt spelen, het een goede song is. Tot op zekere hoogte gaat die bewering op, maar er zijn tegenvoorbeelden genoeg. Sommige arrangementen maken een song net: Bittersweet Symphony van The Verve bijvoorbeeld is niet veel méér dan die Rolling Stones-viool, en hetzelfde geldt voor Goodbye. Mijn uitgeverij had een slimme deal gesloten: een beetje geven, een beetje nemen. Het is een heel eigenaardige situatie hoor: die sitcom Morangos com Açúcar is blijkbaar een waanzinnig succes in Portugal, en mijn song hoor je dus in drie, vier verschillende scènes per aflevering. Er is ook een compilatieplaat uit van die serie met Goodbye op, en die verkocht in een mum van tijd 40.000 exemplaren! Neen, maar het is officieel de sléchtste serie van Europa (lacht). Hij zou in de lijn van Spring op Ketnet liggen, maar nog veel debieler: voor achtjarigen is die serie fantastisch, maar volwassenen vinden het gruwelijk. Maar dat interesseert me eigenlijk geen fluit: iedereen mag mijn muziek gebruiken of beluisteren. Ik ben er van bij het begin altijd formeel in geweest dat ik een groot publiek wil bereiken. Anders zou ik nooit een cd uitbrengen; ik heb echt de ambitie om mijn songs aan zoveel mogelijk mensen te laten horen. En als je die drie zenders achter je song hebt staan, maakt het je veel gemakkelijker om die ambitie waar te maken. Ik ben niet neurotisch bezig met dat grote succes: ik leef al bijna vier jaar van mijn songs, en ik zie grote bijval dus niet als een voorwaarde om met muziek bezig te kunnen blijven. Die acht optredens doorheen Europa in het zog van Dido maakten ook weer niet zo'n grote indruk op me - het was gewoon fantastisch om te doen. Goud is 25.000 exemplaren, en platina is twee keer zoveel. Maar één plaat méér verkopen dan 25.000 volstaat in dat opzicht ook al, hoor (lacht). Ach, ik vond het leuk om wat te provoceren, en natuurlijk zou ik er ook geen bezwaar tegen aantekenen als ik een paar tienduizend platen verkoop. Nu zit ik toch al aan een vijfenzeventigste van mijn kunnen (lacht). Ik ben nog heel hard aan het evolueren als songschrijver. Ik ben echt tevreden over deze plaat, maar ik voel het zelfs in mijn vingers dat er nog iets beters om de hoek loert. Over 25 jaar zal ik misschien pas op het summum van mijn kunnen zitten. l Gunter Van Assche'IEDEREEN MAG MIJN MUZIEK GEBRUIKEN OF BELUISTEREN, ALS IK MAAR EEN ZO GROOT MOGELIJK PUBLIEK BEREIK.'