1 Canal+ had al een 'comfortkanaal voor de meerwaardezoeker'. Fezztival brengt de 'betere film voor de cinefiel'? Wat is het verschil?

Fezztival is geen eng cinefiel kanaal. We tonen evengoed een Iraanse film als een Scorsese. Terwijl Canal+ Geel opgevat is als comfortkanaal voor iedereen, met blockbusters en familiefilms, gaat Fezztival heel breed.
...

Fezztival is geen eng cinefiel kanaal. We tonen evengoed een Iraanse film als een Scorsese. Terwijl Canal+ Geel opgevat is als comfortkanaal voor iedereen, met blockbusters en familiefilms, gaat Fezztival heel breed. Ik wil onze abonnees met zo'n surplus plezieren. Dit ideetje pikte ik van de Amerikaanse zender HBO. Zij bieden de kijkers als eerste series als The Sopranos, die nergens op free tv verschijnen. Dat is om de prutsers in Vlaanderen te weren. Je wil niet weten hoeveel scenario's ik onder ogen krijg die kant noch wal raken. Nieuwelingen maken evenveel kans op zo'n cheque als oude rotten; alleen moet iedereen méér bieden dan een vaag idee. De barrières zijn minimaal: het dossier moet ondersteund worden door het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF) en het moet een Vlaamse productie zijn. Koning van de Wereld is een prestigieuze en heel dure productie over het leven van de Belgische bokser Cyriel Delannoit. Zowel het VAF als VTM wensen niet de volledige kosten te dragen, maar de bedragen voor series zijn niet noodzakelijk dezelfde als die voor films. Ik maak enkel films als ik de behoefte voel om een verhaal te vertellen. Bij Film 1 kwam dat recht in mijn gezicht geknald, maar ook nu brandt het weer verschrikkelijk: ik ben een hond tegen mijn omgeving - een slecht teken voor mijn familie, maar een goed signaal voor de film. Het scenario is zo goed als af. Ik zie nu al voor me wat ik wil draaien. Maar meer dan de werktitel, Een Koningsdrama, geef ik nog niet prijs. Nee, want die film is succesvol in heel eigenaardige circuits: de lessen Nederlands op Waalse scholen, katholieke scholen omdat mijn kortfilm een oecumenische prijs had gewonnen, onlangs een vredesfestival in Italië en zelfs in het bejaardencircuit. Vreemd, want ik vind die film ondertussen technisch flink gedateerd. Ik herinner me nog goed dat ik heel ongelukkig was tijdens de opnames van Dear Jean-Claude: ik vond dat ik er niets van bakte - heel kinderachtig eigenlijk. Ik draaide toen op één nacht tijd het ultraplatte filmpje Urinoir Dogs. Terwijl dat niet meer dan een uiting van frustratie was, slaat Urinoir Dogs blijkbaar meer aan dan Dear Jean-Claude. Binnenkort tonen ze hem ook weer in Leuven Kort tijdens een selectie van de beste kortfilms. We draaien een documentaire over vrouwen die aan het moorden slaan. Misdaad heeft me steeds gefascineerd. We willen geen sensatie zoeken, maar proberen hun motieven te doorgronden. Bij vrouwen is moord steeds meer doordacht, terwijl negentig procent van mannelijke moordenaars impulsieve daden stellen. Peter en Stany beperken zich tot één zender, de VRT, maar Elisabeth NV nadrukkelijk niet. We hebben ons afzetgebied misschien eerder verplaatst dan verkleind. Er zijn geen bruggen opgeblazen. Als we een programma bedenken waar Goedele Liekens geknipt voor is, zitten we graag met Jan Verheyen aan tafel. Dat verscheen hier en daar, maar dat is fout - een kinderdroom die verscheurd is. (lacht) Ik kan echt niet acteren. Zelfs als figurant in de films van vrienden word ik er steevast uitgeknipt. (lacht) l Gunter Van Assche'IN VLAANDEREN ZITTEN HEEL WAT PRUTSERS. JE WIL NIET WETEN HOEVEEL SCENARIO'S IK ONDER OGEN KRIJG DIE KANT NOCH WAL RAKEN.'