1 Zegt het huis van een muzikant eigenlijk veel over de bewoner? Rockmuzikanten zijn zelden thuis, of leven in hotels.

Dat is waar, maar als ik muziek schrijf, sluit ik mezelf wél weken op tussen vier muren. En ik wil op elk vlak een perfectionist zijn, ook op het gebied van inrichting. Ik woon in een extreem 50s-huis, dat ook wel eens het Jacques-Tatihuis genoemd wordt. (lacht)
...

Dat is waar, maar als ik muziek schrijf, sluit ik mezelf wél weken op tussen vier muren. En ik wil op elk vlak een perfectionist zijn, ook op het gebied van inrichting. Ik woon in een extreem 50s-huis, dat ook wel eens het Jacques-Tatihuis genoemd wordt. (lacht)De filmploeg voelde dat zelf wel aan. We zaten veel in de studio ook natuurlijk. Ik wilde niet dat ze in de slaapkamer of de voortuin filmden, of dat mijn vriendin mee in beeld kwam. Er lopen genoeg weirdo's rond, die op slechte ideeën kunnen worden gebracht, als ze weten waar ik woon. Vreemd genoeg trekt Hooverphonic inderdaad een paar mafketels aan. Er is Roman, een Mexicaan die ons volgde tot in Rotterdam. Of een Italiaans meisje dat verbleef in een hotel in Sint-Niklaas, om een soort bedevaartstocht te ondernemen. Ze ging op zoek naar The Magnificent Tree - een onnozele boom in Kieldrecht! (lacht) Zolang niemand over de schreef gaat, mij niet gelaten. Laat me duidelijk stellen dat het niét is omdat ik een tuin heb, dat ik ineens een new-age-yogaplaat ga maken. (lacht) De plaat is voor in 2005. Ik ben momenteel in een heuse trip: er zijn al heel goede nummers opgenomen, maar er broeit nog zoveel dat de plaat over twee maanden wellicht helemaal anders klinkt. Er blijven songs komen, maar ze zullen wellicht meer coherent zijn dan Jackie Cane. Daar wisselt de stemming na elk liedje. Ik vond dat er meer uitgehaald kon worden: Nirvana Blue of Human Interest zouden sterke singles geweest zijn. Maar een ongeschreven wet schrijft blijkbaar voor dat major platenfirma's na drie singles zeggen dat het welletjes is geweest, behalve bij de wereldacts. Er zat zeker méér in Jackie Cane. Dat heeft veel te maken met de groep: we vormen al acht à negen jaar een hecht trio. Geike was amper zeventien toen ze bij ons begon, dus dat verklaart ook haar bedeesd debuut. En met de jaren hebben we elkaar besmet. Ik ben naar het achterplan verhuisd, terwijl zij nu al meer aandacht durft op te eisen. Ik ben minder extravert geworden. Alhoewel. (lacht) In L.A. bleef een radiopresentator doordrammen over de invloed van mijn vader die ook muzikant is. Ik lachte dat mijn moeder me had leren koken, wat ik minstens even belangrijk vind. De entourage was ontzet, omdat het zou impliceren dat vrouwen 'maar achter het fornuis moeten staan'. Moest ik aan hen uitleggen dat koken in België een even grote kunst is als muziek maken: zo'n surreële politieke correctheid! Ik sta op de barricades, ook voor alle beginnende groepen. Onlangs hoorde ik enkele fantastische demo's, maar die groepen krijgen gewoon geen deftige deal meer. En het is toch om te janken dat Novastar in de kou zal staan. En nóg uitgebreider: mijn favoriete platenzaak in Sint-Niklaas zal nu ook de deuren moeten sluiten. Niet te geloven! Om een zekere exclusiviteit te bewaren, en omdat die festivals een degelijke soundcheck konden garanderen voor onze Sit Down and Listen-aanpak met strijkers. We kozen voor de geborgenheid van die sites, want het zijn geen uitgestrekte velden. Verder spelen we ook in Moskou, Praag en Zwitserland. Er doen veel verhalen de ronde over Geike. (lacht) Ze is niét zwanger. Ach, omdat er in het begin drie wissels in de bezetting zijn geweest, lijkt het voor zwartkijkers niet zeker dat Geike blijft. Zwangerschap is ook geen reden om een andere zangeres te zoeken. Wees gerust: ik heb genoeg projecten om handen om mezelf bezig te houden. DOOR GUNTER VAN ASSCHEHET IS NIéT OMDAT IK EEN TUIN HEB, DAT IK INEENS EEN NEW-AGE-YOGAPLAAT GA MAKEN.