1 Wat valt je op als je de lijst bekijkt?

Dat er zoveel recente platen instaan. Het verheugt me dat de Pixies nog overleven. Het grote aandeel albums van eigen bodem is ook wel frappant.
...

Dat er zoveel recente platen instaan. Het verheugt me dat de Pixies nog overleven. Het grote aandeel albums van eigen bodem is ook wel frappant. Dat vermeende gebrek aan chauvinisme wordt vaak als excuus gebruikt om te kúnnen opscheppen, heb ik soms de indruk. Het is comfortabel om in de underdogrol te kruipen. Je ziet toch ook dat heel wat Belgische groepen een mooie plaats krijgen op de festivals. We worden op gelijke hoogte gezet als buitenlandse artiesten. We zijn een nuchter volk, maar te weinig trots? Nee, dat zeker niet. Het is zeker niet mijn persoonlijke Top5. Al staat de kwaliteit van Radiohead, Nirvana, Red Hot Chili Peppers, Metallica en Pearl Jam buiten kijf. Ik vind het wél vreemd dat Californication op 4 staat. Blood Sugar Sex Magik is in mijn ogen een veel straffere Peppers-plaat. Small Changes van Tom Waits steekt er voor mij bovenuit. Dat is het meesterwerk waarvoor Closing Time als schets diende. Waits op zijn absolute hoogtepunt. Op geen enkel ander album komt zijn identiteit zo sterk naar buiten. Daarnaast nog Gone To Earth of Secrets Of The Beehive van David Sylvian. Starsailor van Tim Buckley. En iets van Holger Czukay. Tool vind ik fantastisch. Daar luister ik graag naar. Hard is oké, maar het moet een beetje spannend blijven. Veel van die hedendaagse luidruchtige groepen die hun frustraties uitschreeuwen, hebben te weinig waarachtigheid. Ze worden nogal snel een karikatuur van zichzelf. Er zit bitter weinig zwarte muziek in. Zelfs amper hiphop. Toegegeven: wij hebben niet die roots, zoals de Amerikanen. Het is ook verwonderlijk dat er nauwelijks amusementsmuziek tussenzit. Geen enkele feestplaat à la de Ibiza-techno die je zelfs op StuBru weleens hoort. Ik had meer dance en elektronische muziek verwacht. Als de Belgen dan toch zo sterk vertegenwoordigd zijn, zou Front 242 eigenlijk niet mogen ontbreken. Dat Birthmarks in een Top100 aller tijden staat, is sowieso al moeilijk te vatten. Maar als ik de lijst overloop, moet ik concluderen dat er gestemd is vanuit de reflex: welke platen zijn de laatste jaren blijven hangen? Dat maakt het iets aannemelijker. Het was totaal onverwacht. Ik besefte niet dat mijn muziek zó leefde bij de mensen. Ik weet nog dat ik even voordien naar Calexico stond te kijken en me de bedenking maakte: als ik zo'n warme respons krijg, zal ik al heel tevreden zijn. Ik was dus méér dan tevreden. Ik had toen net een gouden plaat gekregen. De platenverkoop liep dus al lekker, maar daarbij kan je je niet echt iets concreets voorstellen. Met het optreden op Werchter kon ik het grote succes voor het eerst voelen. Ik heb al wat materiaal geschreven, maar pas volgend jaar kan ik aan de opnames beginnen. In de zomer en in het najaar heb ik het verschrikkelijk druk. Sinds Sedes & Belli heb ik ook aardig wat aanvragen voor soundtracks van kortfilms binnengekregen. Die tv-reeks heeft een behoorlijke impact gehad op mijn carrière. Via die score heb ik duidelijk een breder publiek gekregen. ldoor Peter Van Dyck'Dat "Birthmarks" in een Top100 aller tijden staat, is moeilijk te vatten.'