Ik heb in Brussel gestudeerd en ben verliefd geworden op de gezellige wirwar van de stad. Migranten houden de straten levendig. In Brussel kan je tot zes uur 's ochtends ladderzat in een café rondhangen, zonder dat iemand zich daaraan stoort. In andere, meer cleane steden, is dat niet langer mogelijk.
...

Ik heb in Brussel gestudeerd en ben verliefd geworden op de gezellige wirwar van de stad. Migranten houden de straten levendig. In Brussel kan je tot zes uur 's ochtends ladderzat in een café rondhangen, zonder dat iemand zich daaraan stoort. In andere, meer cleane steden, is dat niet langer mogelijk. Dat inheemse betekent dat we geen collage nastreven. Heel wat hedendaagse fusiemuziek is een samenraapsel, waarbij je je afvraagt: What's the point? Wat wij spelen, sluit qua gevoel aan bij wereldmuziek, al zegt die term op zich niets. Ze maken vooral voor hun plezier muziek. Ik ben zelf nog maar vier jaar voltijds muzikant en weet uit ervaring dat je als niet-professioneel weinig tijd hebt om je met de promotie bezig te houden. De laatste vijf jaar hebben we maar mondjesmaat opgetreden, omdat ik mijn handen vol had met andere projecten. Anderhalf jaar geleden besloten we dat het enkel nog zin had om verder te gaan als we onszelf vernieuwden. Onze muziek is nu minder nerveus. Ze heeft meer flow gekregen. Ik wil een eigen klankwereld creëren en daarin slaag ik enkel als ik die twee combineer. Ik denk altijd in laagjes. Tevreden. Wij zijn erin geslaagd de sfeer van de A12 op het podium neer te zetten. De muziek was niet ondergeschikt aan het beeld en vice versa. Daarom wou ik graag nog eens met Pat Van Hemelrijck in zee. Hij heeft ook een heel aparte stijl. Ik woon daar gedeeltelijk sinds ik met een Tsjechische samenleef. Wat me in die mensen aanspreekt, is dat ze nog echt hun eigen weg gaan en zich niets aantrekken van trends. Dat er lang niet zoveel te koop was in Tsjechië, stimuleerde enkel de creativiteit. Al is de situatie nu aan het keren. Ik hou van het gevoel niet echt in een bepaalde stijl te spelen en vanuit mijn eigen ervaringen te communiceren. Bij muzikanten die aan één genre vastzitten, mis ik authenticiteit. Ze beheersen hun ambacht, maar verder gaat het niet. Maar om op je vraag te antwoorden: van tirolermuziek ben ik niet echt wild. (lacht) Héél graag. Maar als je ziet dat Ry Cooder tegenwoordig al bedankt voor zo'n job... Filmproducenten zijn blijkbaar niet meer geïnteresseerd in lang uitgesponnen, abstracte sfeerstukken à la de score voor Paris-Texas. Ze vragen liever rockbands die songs schrijven die de film doen verkopen. Ry Cooder en Brian Eno, want dat zijn zowat de enigen die de voorbije vijftien jaar constant kwaliteit leverden. Pas op, er komen genoeg interessante platen uit, maar meestal blijken de makers maar één of twee ideeën te hebben en zijn ze daarna uitgepraat. Cooder en Eno zijn blijvers. l 'Bij muzikanten die aan één genre vastzitten, mis ik authenticiteit.'door Peter Van Dyck