1. Wat is het mooiste liefdesgedicht?

Ik zou liegen als ik zei dat ik een lievelingsgedicht heb. Ik ben geen man van het gedicht. Ik hou niet van de poëet die met veel gebaren en een brok in zijn keel het absolute verwoordt. Ik hou van beweging, snelheid, dichtregels die achter elkaar worden geschreven, poëtisch proza. In die zin ben ik zelf een dichter, mijn romans zijn lange gedichten.
...

Ik zou liegen als ik zei dat ik een lievelingsgedicht heb. Ik ben geen man van het gedicht. Ik hou niet van de poëet die met veel gebaren en een brok in zijn keel het absolute verwoordt. Ik hou van beweging, snelheid, dichtregels die achter elkaar worden geschreven, poëtisch proza. In die zin ben ik zelf een dichter, mijn romans zijn lange gedichten. Ik vind dat ik zelf de mooiste dingen over de liefde schrijf. Ik bedoel: ik ben beginnen schrijven omdat ik vond dat veel dingen nog niet opgeschreven waren. Ik kan alleen de liefde beschrijven zoals ik vind dat die beschreven moet worden. Zoals ik vind dat mijn lievelingsschrijver zou moeten schrijven. Ik beschrijf de liefde zoals ik haar beleef en nog nergens heb gelezen. Scènes uit een huwelijk van Ingmar Bergman, een televisiefilm/toneelstuk uit 1973. Het beschrijft de totale teloorgang van de liefde, maar ook wat er overblijft na een scheiding. Vaak is dat een zuiverder vorm van liefde dan voor de scheiding. In dat opzicht is het verwant met mijn laatste roman, Bed vol schuim. De pianosonates van Mozart, gespeeld door Brendel. Het is totaal vrije muziek - te eenvoudig voor kinderen, te moeilijk voor kunstenaars, zei iemand ooit - die me blij maakt. There's a light that never goes out van The Smiths. (citeert) 'If a ten ton truck kills the both of us, to die by your side, the pleasure, the privilege is mine.' Het is tragisch, maar liefde is ook tragisch. Morrisey werd soms verweten te pathetisch te zijn, maar zijn muziek raakt me nog altijd enorm. Ik koester het, maar ik kan er niet altijd even goed tegen. Ik word er zo emotioneel van. Een scène uit Stella, het toneelstuk van Goethe: na de oorlog komt een man thuis bij zijn vrouw, met aan zijn hand de vrouw die hem uit de gevangenis bevrijd heeft. De vraag is: wat doen ze? En dan zegt de ene vrouw: 'We hebben hem voortaan allebei helemaal.' Dat de liefde zich kan vermenigvuldigen., is een enorm romantische gedachte. Het eerste wat me te binnen schiet: een scène uit Face/Off, met John Travolta. Op een bepaald moment komt de vader binnen in de kamer van zijn dochter. Hij is echter haar vader niet, maar een andere man (Nicholas Cage) met het masker van haar vader. Er is tussen die twee een ongelooflijk erotische spanning en die dubbelzinnigheid, het feit dat die dochter niet weet dat het niet haar vader is, die aantrekkingskracht, dat vind ik geniaal. Die dubbelzinnigheid zit misschien in elke vader-dochterrelatie. Het is des te erotischer, omdat het niet de bedoeling is. Het is gevaarlijk. Gena Rowlands, de vrouw van filmmaker John Cassavetes. Ze speelt in bijna al zijn films. Ze is neurotisch, mooi, beweeglijk. Of Nicole Kidman in Eyes Wide Shut. Koel, ondoorgrondelijk en grappig ook. Ik zou ook wel verliefd kunnen worden op Anthony Hopkins in Silence of the Lambs. Als hij zijn muilkorf op heeft, tenminste. Een boek voor hem schrijven. Mijn boeken zijn allemaal liefdesverklaringen. Er is geen enkel boek dat ik niet zou willen afstaan. Ik ben geen persoon die dingen voor zichzelf wil houden. Ik wil alles met anderen delen. Wilde Boeken (Antwerps project waarbij mensen boeken op een willekeurige openbare plaats te vondeling kunnen leggen en ze zo aan anderen geven, ds) kan zich geen betere peter dromen. door Dominique Soenens