'I was a little girl. Alone in my little world.'De openingsregels van Dream, de eerste single van mijn plaat, vatten samen waar ikvandaan kom. Als meisje heb ik in Pennsylvania veel tijd in mijn eentje doorgebracht. Ik was enig kind en had niet veel vriendinnen in mijn buurt wonen. Ik verdween dus liever in mijn eigen fantasiewereld - meestal speelde ik de hele dag door gezinnetje in de speeltuin tegenover ons huis. Niet dat ik daarom ongel...

'I was a little girl. Alone in my little world.'De openingsregels van Dream, de eerste single van mijn plaat, vatten samen waar ikvandaan kom. Als meisje heb ik in Pennsylvania veel tijd in mijn eentje doorgebracht. Ik was enig kind en had niet veel vriendinnen in mijn buurt wonen. Ik verdween dus liever in mijn eigen fantasiewereld - meestal speelde ik de hele dag door gezinnetje in de speeltuin tegenover ons huis. Niet dat ik daarom ongelukkig was: op een of andere manier waardeerde ik die eenzaamheid wel. Ook nu nog: mijn jeugd heeft er voor gezorgd dat ik meer verbeelding heb dan andere mensen. Mijn zelfbeeld heeft wel iets kinderlijks. Ergens blijf ik vasthouden aan dat kleine meisje in mezelf. Ik ben ook vreselijk nostalgisch: als ik oosterse smaken proef, moet ik onmiddellijk denken aan mijn tijd in Korea, waar ik geboren ben, en het eten van mijn moeder. Vers gemaaid gras herinnert me dan weer aan mijn baseballverleden in Pennsylvania. Jup, ik was vroeger een echte tomboy. Nog altijd een beetje. Misschien zie ik er tegenwoordig als een lief meisje uit, dat wil niet zeggen dat ik nooit boer. (Giechelt)Ik houd de dingen graag simpel. Neem nu mijn muziek: een gitaar en een stem, meer moet dat niet zijn. Mijn muziek moet voor zichzelf spreken. Het voelt oprechter zo, niet digitaal of fake. Old school. Ook mijn carrière is zo gegroeid, ik ben niet uit het niets opgedoken. Zoals elke beginnende band heb ik een demo opgenomen, open mics afgelopen, in bars gespeeld en langzaam naam gemaakt tot ik onderdak vond bij Blue Note. Al moet ik - als ik heel eerlijk ben - wel toegeven dat ik in een ver verleden nog auditie heb gedaan voor Idols. Een jeugdzonde, zullen we maar zeggen. Ik ben misschien wel een beetje naïef, ja. Ik ben alleszins erg goedgelovig. Als je mij zou vertellen dat pakweg je bureaulamp uit het jaar 1800 stamt, zou ik daar hoogstwaarschijnlijk in meegaan. Ik geloof te makkelijk wat mensen zeggen. Anderzijds heb ik blijkbaar wel goede instincten - anders blijf je in de muziekindustrie niet overeind. Genoeg mensen die me gesuggereerd hebben om danslessen te nemen of beter verkoopbare songs te schrijven, maar ik ben koppig mijn eigen ding blijven doen. Het is simpel: ik kan alleen songs schrijven die ik graag schrijf. Lees meer over Priscilla Ahn en haar vijf favoriete songs op focusknack.be Geert Zagers