Musical en porno. Wie had gedacht dat die twee genres ooit nog eens verzoend zouden worden? Maar Tsai Ming-liang is erin geslaagd, in zijn nieuwste film The Wayward Cloud. Het is niet toevallig dat de Taiwanese cineast het voor elkaar krijgt, want Ming-liang bouwt sinds begin jaren '90 aan een oeuvre dat volledig op eigen benen staat en opvallend strak aan elkaar hangt. Hij doet telkens een beroep op dezelfde hoofdacteur (de geweldige Lee Kang-sheng, die hij ooit in een lunapark tegen het lijf liep), borduurt systematisch voort op dezelfde sobere stijl en ook de thematiek verandert nauwelijks. Tsai Ming-liangs films lopen vol mensen die hunkeren naar contact maar dat nergens lijken te vinden. Niet in tienervriendschappen ( Rebels of the Neon God), niet binnen het gezin ( The River), niet tussen buren ( The Hole), niet in de cinema ( Goodbye Dragon Inn) en, zoals in The Wayward Cloud blijkt, ook niet in seks. Tsai Ming-liang had al eerder in zijn werk getoond dat seksualiteit niet meer is dan een symptoom van dezelfde ziekte maar in The Wayward Cloud gaat hij daar een stuk dieper op in. Zijn vaste hoofdpersonage Hsioa-kang heeft werk gevonden in de porno-industrie maar ontdekt al snel dat daar ook bitter weinig warmte te vinden is. ...