In een ver verleden - begin tot midden jaren tachtig - drumde hij onder meer voor Captain Beefheart, postpunkicoon Lydia Lunch en zelfs voor de Red Hot Chili Peppers. Het was een avontuur dat hij heelhuids doorstond ('ik ben de enige ex-Pepper zonder tatoeages'), alvorens zich op het componeren van soundtracks te concentreren. Een nobel beroep dat de nu 60-jarige Cliff Martinez al een kwarteeuw uitoefent. Op zaterdag 25 oktober wordt Martinez' filmmuziek live gebracht door het Brussels Philharmonic, onder leiding van Dirk Brossé. Een première voor Martinez, wiens filmmuziek voor regisseurs als Steven Soderbergh en Nicolas Winding Refn nooit eerder live werd uitgevoerd.
...

In een ver verleden - begin tot midden jaren tachtig - drumde hij onder meer voor Captain Beefheart, postpunkicoon Lydia Lunch en zelfs voor de Red Hot Chili Peppers. Het was een avontuur dat hij heelhuids doorstond ('ik ben de enige ex-Pepper zonder tatoeages'), alvorens zich op het componeren van soundtracks te concentreren. Een nobel beroep dat de nu 60-jarige Cliff Martinez al een kwarteeuw uitoefent. Op zaterdag 25 oktober wordt Martinez' filmmuziek live gebracht door het Brussels Philharmonic, onder leiding van Dirk Brossé. Een première voor Martinez, wiens filmmuziek voor regisseurs als Steven Soderbergh en Nicolas Winding Refn nooit eerder live werd uitgevoerd. CLIFF MARTINEZ: Het is Dirk Brossé die de selectie heeft gemaakt, ik heb me er zo weinig mogelijk mee bemoeid. Ik ga ervan uit dat hij vooral rekening heeft gehouden met de mogelijkheid om de stukken te vertalen naar een uitvoering met orkest. Ik kreeg af en toe een lijstje doorgestuurd. Een steeds korter wordend lijstje, wat dat ook wil zeggen. (grinnikt)MARTINEZ: Wanneer ik in de ban raak van een nieuw instrument, hoor je dat onmiddellijk aan mijn muziek. Met de steel drums heb ik voor het eerst geëxperimenteerd op de soundtrack van de misdaadfilm Narc (2002), als een soort opwarmer voor Solaris. Voor die soundtrack heb ik trouwens ook gamelanpercussie en een Baschetcristal gebruikt, een obscuur soortement vibrafoon die begin jaren vijftig ontwikkeld werd door de Franse broers Baschet. Exotischer kan haast niet. (grinnikt)MARTINEZ: Simpel, elk nieuw project van Steven is anders dan zijn laatste. Het grote voordeel van de langetermijnrelatie die we hebben, is dat ik op voorhand weet dat hij iets nieuws van me verwacht. Wanneer ik voor het eerst met een nieuwe regisseur samenwerk, is de kans groot dat hij een aangelengde versie wil van iets wat ik al gedaan heb. Met Steve heb ik intussen tien, twaalf films gemaakt, en ik hoop dat het er nog veel meer mogen worden. MARTINEZ:(lacht) Het was Stevens idee. Verwachtingen en gangbare methodes tarten, mensen uitdagen, het zijn motivaties die we delen. Ik vind dat de muziek werkt, maar ik las al één review waarin de recensent zich positief uitsprak over de serie, maar de soundtrack 'the worst music ever' noemde, en zich daardoor moest inhouden om de televisie niet uit te zetten. (lacht smakelijk)MARTINEZ: Iemand als Bernard Herrmann heeft uiteraard prachtige soundtracks gemaakt bij prachtige films, maar ook zijn composities voor minder grote klassiekers doorstaan doorgaans de tand des tijds. We spreken dan wel over een van de grootste filmcomponisten, zo niet dé grootste aller tijden. Hij en Ennio Morricone vormen de crème de la crème, als je het mij vraagt. Uit de eerste drie noten kun je al opmaken dat die soundtracks van hun hand zijn. Originaliteit is het hoogste goed, en die heren hebben binnen de film een persoonlijk muzikaal alfabet uitgevonden, wat me dan weer inspireert om hard te werken aan mijn eigen signatuur. MARTINEZ: Aha, you meanthe dark thing! Het is waar, ik word vaak getypecast als de componist met de donkere thema's en duistere sfeertjes. (schertsend) Wanneer mensen de keel wordt overgesneden in een donker steegje moet je bij Cliff Martinez zijn! MARTINEZ: En sindsdien ben ik nooit meer gevraagd voor comedy. (lacht) I'm afraid I don't do lightness very well. MARTINEZ: Wij filmcomponisten zijn een aparte diersoort, en vinden zulke songgerichte soundtracks meestal maar platjes. Gewoon omdat ze ons zonder werk zetten, daar wil ik niet flauw over doen. (lacht) Maar het is weinig origineel en een beetje vals spelen, toch? Ik bedoel, je kan met A Day in the Life van The Beatles zelfs het beeld van een vers gedraaide hondendrol dramatiek meegeven! Quentin Tarantino heeft de popsoundtrack trouwens niet uitgevonden, hoor. Cineasten als Martin Scorsese en Spike Lee deden het hem voor, soms met erg knappe resultaten. Voor Drive (2011) zijn we erin geslaagd om een mooie cohesie van bestaande songs en originele filmmuziek te maken. Met regisseur Nicholas Winding Refn heb ik dan ook een goede band, we zitten op dezelfde golflengte. Ik móét dat zeggen, want ik heb mijn meest succesvolle soundtrack aan hem te danken. (grinnikt)MARTINEZ: Ja, en opnieuw was het de uitdaging om een goed samenvloeiend geheel te componeren, rekening houdend met de rapmuziek en techno die regisseur Harmony Korine in de film wilde. Je kunt trouwens van Skrillex denken wat je wilt, maar die jongen werkt ontzettend hard. MARTINEZ: Hij zou het maar platjes vinden. (lacht) Moge hij rusten in vrede.WORLD SOUNDTRACK AWARDS Zaterdag 25/10 in 't Kuipke.DOOR JONAS BOEL