Hoezo, kletterende, semi-intellectuele mathrock gaat niet samen met schattige punkpop? Je moet al een Japanse groep zijn om dat ongeschreven regeltje niet te kennen. Pom Poko ...

Hoezo, kletterende, semi-intellectuele mathrock gaat niet samen met schattige punkpop? Je moet al een Japanse groep zijn om dat ongeschreven regeltje niet te kennen. Pom Poko stamt dan wel uit Noorwegen, met haar koddige accent en dito hoge stemmetje lijkt zangeres Ragnhild Fangel bij het oosterse damestrio Shonen Knife uit het gelid gestapt. In Like a Lady buigen de twee pijlers van Pom Poko's geluid naar elkaar toe voor een fantastische brok lawaai, het beste van Battles achterna. Toch denk je bij Andrew of Danger ook aan de hoekige artrock van het Noord-Engelse Field Music, dat de melodie hoog in het vaandel voert. Met dat element sukkelt Fangel nog wat, als ze doelloos kwinkeleert zonder dat er iets gedenkwaardigs van komt. Desalniettemin is Cheater een ijshoorntje dat in je gezicht ontploft.