De kleutertijd is de mooiste leeftijd. Een idyllische leeftijd waarin al het slechte nog niet bestond en alles mooi leek. Let wel: léék. Fantastisch toch hoe het menselijke geheugen er in slaagt om alle slechte dingen te vergeten en alleen de mooie herinneringen te onthouden. De eeuwige vrolijkheid van het kind zijn: het is een leugen die ik graag onderhoud. En dus teken ik met volle overtuiging een grote glimlach, een gezonde blos op de wangen, een...

De kleutertijd is de mooiste leeftijd. Een idyllische leeftijd waarin al het slechte nog niet bestond en alles mooi leek. Let wel: léék. Fantastisch toch hoe het menselijke geheugen er in slaagt om alle slechte dingen te vergeten en alleen de mooie herinneringen te onthouden. De eeuwige vrolijkheid van het kind zijn: het is een leugen die ik graag onderhoud. En dus teken ik met volle overtuiging een grote glimlach, een gezonde blos op de wangen, een korte broek en laarsjes. Perfectie met een hoek af is veel poëtischer dan louter perfectie. Neem nu dit zelfportret: het mannetje is bijna symmetrisch, uitgebalanceerd, in dikke lijnen contrasterend met de witte achtergrond. Ik heb er uren aan geschaafd om het zo strak en gestileerd te krijgen, om het vervolgens vuil te maken. Die contrasten - tussen oud en nieuw, tussen mooi en lelijk - daar gaat het me om. Ik houd van imperfectie. Niet alleen in mijn werk. Ook bij oude gebouwen krijg ik wel eens hetzelfde gevoel. Statige hotels en herenhuizen van weleer die nu staan te verkommeren: op een of andere manier ontroert me dat echt. Of ik een nostalgicus ben? Deels wel, zoveel is duidelijk. Anderzijds: mijn werk knipoogt vooral naar de jaren 50 en 60, terwijl ikzelf van '79 ben. Het is dus geen nostalgie naar mijn eigen verleden. Het is veeleer dat ik in die oude periodes een soort degelijkheid zoek die ik in deze tijden van massaproductie niet meer terugvind. Ik houd heel veel van art deco bijvoorbeeld. Die sierlijkheid en krulligheid, en tegelijk het heel beredeneerde - uiteindelijk zijn het allemaal cirkels, vierkanten en rechte strepen - vind je niet zo vaak meer in het design van vandaag. Als er meubels of architectuur in mijn tekeningen zit, is het meestal uit die periode. Ik houd van de kracht van fantasie. Ik vind het heerlijk om met fantasie dingen te verbloemen en alles een stukje draaglijker te maken. Tijdens mijn workshops merk ik dat kinderen in het tweede leerjaar op de top van hun fantasie zijn, terwijl dat vanaf hun elfde of twaalfde al helemaal afgestompt is. Wel, daar hoop ik met mijn werk een beetje verandering in te brengen. Ik wil die fantasiewereld en dat surrealisme er zo hard insteken dat het er niet meer uit gaat. Zodat niemand nog braaf en grijs wordt. GEERT ZAGERS