Dit portret is gebaseerd op een foto van mij, alleen is het bord pasta vervangen door een bord lettertjes. Je moet er niet te veel achter zoeken: ik wilde gewoon iets met de letter P doen, mijn handtekening als tekenaar - ik zet heel zelden mijn volledige naam onder een tekening. De rest van de pasta is dus ook maar een hoop lettertjes geworden. Het heeft wel iets van Sesamstraat, als ik ...

Dit portret is gebaseerd op een foto van mij, alleen is het bord pasta vervangen door een bord lettertjes. Je moet er niet te veel achter zoeken: ik wilde gewoon iets met de letter P doen, mijn handtekening als tekenaar - ik zet heel zelden mijn volledige naam onder een tekening. De rest van de pasta is dus ook maar een hoop lettertjes geworden. Het heeft wel iets van Sesamstraat, als ik het zo bekijk. Het lijkt wat op die oude animatie-sequenties waarin kindertjes voor de buis een nieuwe letter aangeleerd werden. Wat dit zelfportret over me zegt? Dat ik graag kook en eet - net zoals de rest van Vlaanderen, zo lijkt het tegenwoordig wel. Dat ik optimistisch ben. Misschien zelfs té optimistisch voor sommige mensen. De laatste maanden waren bijzonder stressvol qua werk. De meeste mensen zouden dan schrik krijgen om eraan onderdoor te gaan, maar ik blijf stug denken dat het allemaal wel zal lukken. Die glimlach is dus echt geen toeval. En dat ik een fiftiesbril heb gekocht in Japan, een fantastisch land. De hele cultuur van Japan fascineert me: de esthetiek, het eten, de samoeraigedachte en de prachtig gestileerde prints van kunstenaar Ando Hiroshige. Samen met jazz - mijn muzikale liefde - is Japan mijn favoriete onderwerp om rond te tekenen. Stilistisch is dit portret een mengvorm. De laatste jaren heb ik twee verschillende stijlen ontwikkeld. Enerzijds sterk gestileerde tekeningen in zwart-wit, genre Weer over naar jou, en anderzijds meer gedetailleerde tekeningen in grijswaarden genre Yume. Ik denk dat dit zelfportret zo'n beetje tussen de twee in zit. Rood is mijn favoriete kleur. Het is mijn manier om emotie over te brengen in mijn overwegend zwart-witte universum. Niet dat ik niet van kleuren houd, maar zwart-wit ligt me gewoon het beste. Mijn grote voorbeelden gebruiken ook heel weinig kleur. Franquin en zijn Zwartkijken bijvoorbeeld. Het werk van Frank Miller - je weet wel, die van Sin City. Of de fantastische José Muñoz, die me met zijn biografie van Billie Holiday zwaar beïnvloed heeft. Eerlijk: het wordt toch niet veel mooier dan dat? GEERT ZAGERS