FILMS: *** Extra's: 0
...

FILMS: *** Extra's: 0 (A-Film) Films. In de vier films uit zijn beginperiode exploreert Weir de irrationele mysteries die onder ons dunne laagje beschavingsvernis liggen te sluimeren en de gapende kloof tussen primitieve en moderne culturen. Het meest subtiel en suggestief gebeurt dit in Picnic at Hanging Rock waarvan de vertoning destijds op het festival van Cannes de doorbraak van de Australische New Wave betekende. 'Een ghost-story zonder spook, een puzzel zonder oplossing en een verhaal van seksuele repressie zonder seks', zo vatte een recensent deze intrigerende prent samen. Alles draait om de verdwijning van drie meisjes en hun lerares tijdens een picknick in Hanging Rock, nabij Melbourne, op Valentijnsdag 1900. Wanneer een zoektocht van politie met speurhonden niets oplevert, doen allerlei geruchten en theorieën de ronde. Weir vertikt het om het raadsel rationeel te verklaren. De angst voor het onbekende is hier sterker dan welke concrete dreiging ook. Het fatale uitstapje wordt in beeld gezet als een droom. De meisjes, gefotografeerd als engelen van Botticcelli, de zachte pasteltinten, de wazige beelden, de vertraagde opnamen en overvloeiers, de zeurderige panfluitmuziek: het doet allemaal een beetje denken aan de preuts prikkelende soft-focus-kitsch van David Hamilton. Maar Weir verstoort het idyllische tableau en de lyrisch voyeuristische kijk op de in hun korset gevangen Victoriaanse kostschoolmeisjes met close-ups van wriemelende mieren in het voedsel, de suggestie van een magnetische kracht die van de rotsformatie uitgaat (alle horloges vallen stil op het middaguur) en hints naar het bovennatuurlijke. De rotsen met de steile wanden en de duistere spleten waarin de meisjes verdwijnen worden bijna een levend personage, in een Australische outback vol mysterie. Weirs zelden vertoonde lowbudget-debuutfilm The Cars That Ate Paris deelt een aantal van zijn angsten en obsessies met de ultieme Australische exploitation-film, Mad Max van George Miller. In deze zwarte thriller ontdekt het slachtoffer van een auto-ongeval dat de bewoners van het stadje Paris in New South Wales ter wille van het oud ijzer auto's op de nabijgelegen snelweg omleiden en laten crashen. The Last Wave is op het oog een modern speurdersverhaal annex rechtbankdrama, maar wat deze ambitieuze film zo bijzonder maakt, is hoe Weir deze genres verbindt aan een onderzoek naar de mythologie van de Aboriginals, de oorspronkelijke Australische bevolking met een sterke verbondenheid met de natuur. Richard Chamberlain is de advocaat van een groepje Aboriginals, beschuldigd van rituele moord. Tijdens zijn spirituele reis naar de mystieke achtergronden van het Australische continent, krijgt Chamberlain visioenen van een nakende Apocalyps terwijl Sydney ten prooi valt aan bizarre weersveranderingen. De hele film door speelt Weir met de symboliek van water, van de beelden van een goudvisaquarium, een overlopend bad en een lekkende kraan, tot de aanhoudende regen en hagelstormen die de stad teisteren. Grootste curiositeit in de reeks is The Plumber, een tv-film waarvan Weir ook het scenario schreef en waarin een echtpaar academici in hun flat het ongewenst en opdringerig bezoek ontvangt van een verdacht vriendelijke loodgieter die hun hele bestaan overhoophaalt. De grappige en spottende ondertoon krijgt gaandeweg een sinistere dimensie, als achter de sanitaire ravages duistere antropologische raadsels schuilen. Extra's. Originele bioscooptrailer en filmografie van Peter Weir. Patrick Duynslaegher Patrick Duynslaegher