Beter een mooie leugen dan een lelijke waarheid, vind ik. Dus liet ik Ann Kestens, de illustratrice van mijn eerste kinderbundel, mijn hand vasthouden voor dit zelfportret. Toen ik op de middelbare school zat, liet ik mijn buurjongen - een grafisch wonder - ook al mijn huiswerken voor tekenen maken. Zo kon ik als luizigste tekenaar van België, die met moeite een rechte lijn kon trekken, toch altijd kunstwerkjes afgeven. Het schone heeft bij mij altijd geprimeerd op het ware en het goede, vrees ik. Maar daar is niets mis mee, toch? Niets is toch ooit wat het lijkt.
...