Op het gebied van tijdspanne tussen twee platen waren we al wat gewend, maar met eenenvijftig kalenders spant P.P. Arnold de kroon. Al die tijd werd de Amerikaanse soul- en gospelza...

Op het gebied van tijdspanne tussen twee platen waren we al wat gewend, maar met eenenvijftig kalenders spant P.P. Arnold de kroon. Al die tijd werd de Amerikaanse soul- en gospelzangeres vooral gelinkt aan haar vertolking van Cat Stevens' The First Cut is the Deepest, niettegenstaande vocale steun aan onder meer Mick Jagger, Roger Waters, Peter Gabriel en Primal Scream. Deze betrekkelijk nieuwe, op een dubbelelpee verzamelde avonturen voeden de indruk dat Arnold verloren tijd wil goedmaken. Geholpen door Ocean Colour Scene-gitarist Steve Cradock en tweevoudig songleverancier Paul Weller enerzijds en haar onaangetaste, vibrerende keel anderzijds, doet Arnold probleemloos haar (orkestrale) hoogdagen herleven. Enkel een nineties-dancedeun en een verklankt Bob Dylan-gedicht vallen uit de toon.