Niemand maakt zo'n fijnzinnige, eerlijke en aangrijpende films over families als Hirokazu Kore-eda. De Japanse regisseur van Nobody Knows (2004) Still Walking (2008), I Wish (2011) en Like Father, Like Son (2013) komt in Gent zijn nieuwste film presenteren. In Our Little Sister nemen drie samenwonende jongvolwassen zussen hun veel jongere halfzus in huis. Het zeer levendige kind kwam alleen te staan na de dood van hun tweemaal hertrouwde vader.
...

Niemand maakt zo'n fijnzinnige, eerlijke en aangrijpende films over families als Hirokazu Kore-eda. De Japanse regisseur van Nobody Knows (2004) Still Walking (2008), I Wish (2011) en Like Father, Like Son (2013) komt in Gent zijn nieuwste film presenteren. In Our Little Sister nemen drie samenwonende jongvolwassen zussen hun veel jongere halfzus in huis. Het zeer levendige kind kwam alleen te staan na de dood van hun tweemaal hertrouwde vader. 'Het is helemaal mijn bedoeling niet enkel films over families te maken, maar het draait inderdaad vaak zo uit. Deze keer was ik erg onder de indruk van het originele verhaal, een manga van Akimi Yoshida', zegt Kore-eda. 'Ik heb zelf twee oudere zussen, maar deze film is niet persoonlijk. Ik heb research moeten doen bij vier gezinnen met drie zussen. Wie mag er eerst in bad? Wie maakt het eten? Worden kleren en laarzen gedeeld? Hoe worden conflicten opgelost, bijvoorbeeld wanneer iemand de afspraak schendt dat je de nieuwe kleren of laarzen van de andere niet zomaar aantrekt? Ik heb gemerkt dat zussen over dat soort zaken continu discussiëren, tot er eentje opmerkt dat het tijd is om te eten. Maaltijden zijn een wondermiddel tegen ruzies.' Tafelscènes zijn schering en inslag bij Kore-eda. 'Deze keer kon ik er echt niet onderuit. Bij een begrafenis of een herdenking van de voorouders horen maaltijden. Dat zijn de momenten waarop de hele familie samenkomt. Eten speelt ook een belangrijke rol in onze herinneringen. We associëren een kustdorp met de witte vis in groentewijn die het restaurant serveerde. We herinneren ons onze grootmoeder via de gerechten die ze klaarmaakte. Technisch is zo'n eetscène niet bijzonder moeilijk. Voor de acteurs en actrices is het wel minder prettig. Zij moeten de hele tijd eten. De truc is om hen héél lekker eten voor te schotelen zodat ze zonder morren blijven eten. Het nadeel daarvan is dat ze verdikken.' Our Little Sister is een film over aanvaarding. 'Het gaat er niet om dat je vergiffenis schenkt of dingen vergeet die je niet wilt vergeten. Het gaat erom dat je je schikt naar de nieuwe situatie. Aanvaard je vader en moeder zoals ze zijn. Aanvaard je bestaan. Aanvaard dat je je snel zorgen maakt. Pas dan kun je groeien als mens. Dat is een zeer Japanse gedachte die je ook terugvindt in de werelden die Yasujiro Ozu opriep in zijn films. Daarom ben ik heel benieuwd naar de reacties in het Westen.' De verwijzing naar Ozu verbaast. Het is zo klaar als een klontje dat Kore-eda diens grote humanistische traditie verderzet, maar hij sputtert meestal tegen als een journalist dat opwerpt. 'Ik heb me nooit een erfgenaam van hem gevoeld. Soms zie ik zelf eerder verbanden met het werk van Mikio Naruse. Our Little Sister is een van de eerste keren dat ik wel verwantschap met Ozu zie. Goed mogelijk dat dat te wijten is aan het oorspronkelijke verhaal.' OUR LITTLE SISTER 14/10 om 19.30 uur, 15/10 om 14.30 uur en 16/10 om 14.30 uur. Vanaf 18/11 in de bioscoop. Hirokazu Kore-eda: 'HET NADEEL VAN EETSCÈNES IS DAT JE ACTEURS VERDIKKEN.'