24% - 2001: A SPACE ODYSSEY (STANLEY KUBRICK, 1968)

Net als de grote Stanley Kubrick neemt Glazer voor elke speelfilm zijn tijd en ontwikkelt hij een eigen filmtaal. De openingsscène (de geboorte van de alien wordt voorgesteld met een abstract samengesteld beeld van een oog) is een echo van de psychedelische Star Gate-finale van 2001: A Space Odyssey. De onheilspellende tracking shots herinneren dan weer aan The Shining.
...

Net als de grote Stanley Kubrick neemt Glazer voor elke speelfilm zijn tijd en ontwikkelt hij een eigen filmtaal. De openingsscène (de geboorte van de alien wordt voorgesteld met een abstract samengesteld beeld van een oog) is een echo van de psychedelische Star Gate-finale van 2001: A Space Odyssey. De onheilspellende tracking shots herinneren dan weer aan The Shining. Méér dan een seventiescuriosum met David Bowie als alien die op zoek naar water opkijkt van de romantiek en hebzucht van de mens. En de gelijkenis gaat verder dan enkel het verhaal. Glazer deelt met regisseur Nicolas Roeg een hang naar bevreemdende schoonheid en mysterie. Hoewel Scarlett Johansson een passagier oppikt die wel de Elephant Man lijkt, schemert toch vooral de David Lynch van het experimentele Eraserhead door: aangehouden suspense, doorgedreven gebruik van de klankband, desoriëntatie in een nochtans bekende omgeving, een verslavend bizarre noir-atmosfeer... In deze horror-sf ontsnapt een vrouw met buitenaards DNA uit het lab en ze doet er vervolgens alles aan om zich voort te planten. De vergelijking beperkt zich tot de plot en de hoofdrol voor een schone vrouw, toen fotomodel Natasha Henstridge. Glazer combineert gestileerde fantasiescènes met hyperrealistische beelden van een onguur Schotland. In het minimalistische Morvern Callar van de Schotse Lynne Ramsay (We Need to Talk about Kevin) zien we een miezerig Schotland door de ogen van een raadselachtige, zwijgzame jongedame. In zijn Plot Point Trilogy maakt de Belgische videokunstenaar Nicolas Provost archetypische filmpersonages van nietsvermoedende passanten. Glazer doet iets gelijkaardig. Met meerdere verborgen minicamera's filmde hij Johansson tussen supporters van Celtic Glasgow, winkelaars en lifters die zich van geen kwaad bewust zijn. Scarlett Johansson is met Under the Skin aan haar tweede sf-film voor de meerwaardezoeker toe. In Her van Spike Jonze is ze alleen maar stem, bij Glazer (bijna) alleen maar lichaam. NIELS RUËLL