Te weinig vrouwen, te weinig vernieuwing, te weinig Netflix. De voorbije jaren kreeg le festival de Cannes met een mistral van kritiek af te rekenen, maar: nieuwe reuzen moeten eerst groeien, gend...

Te weinig vrouwen, te weinig vernieuwing, te weinig Netflix. De voorbije jaren kreeg le festival de Cannes met een mistral van kritiek af te rekenen, maar: nieuwe reuzen moeten eerst groeien, gendergelijkheid is een werk van lange adem en het blijft een film- en geen streamingfestival. Laat er in afwachting van beter - én wereldvrede - geen misverstand over bestaan: ook de 72e editie belooft een grand cru te worden, zelfs indien Quentin Tarantino en James Gray er straks niet bij zijn (bij het ter perse gaan zaten die nog aan hun nieuwe film te sleutelen). Er is nieuw werk van habitués als Pedro Almodóvar, Terrence Malick, Ken Loach en Jim Jarmusch. Monstre sacré Alain Delon wordt in de bloemetjes gezet. De Quinzaine wist Lav Diaz, Takashi Miike en Werner Herzog te strikken. Sir Elton John en Maradona komen langs. En de Belgen staan pal met Bas Devos (Ghost Tropic) en les frères Dardenne, die met Le jeune Ahmed straks misschien een historische derde Gouden Palm winnen.