Tijdens de eerste aflevering van Obsessions: who's normal anyway - een Britse documentairereeks over mensen met dwangneuroses - moest ik terugdenken aan de vreemde man uit mijn kinderjaren. Elke ochtend stapte hij op zijn fiets met aan elke kant van zijn stuur een leeg plastic zakje. In zijn fietstassen zaten nog meer lege witte zakjes. Ik weet niet of hij een vaste route volgde, elke dag een ander willekeurig parcours koos of per dag van de week een vaste reis door de stad maakte. En elke avond kwam hij weer thuis met zakken vol van alles. Oude kranten, lege blikjes, glazen flessen, afgetrapte schoenen. Soms balanceerde er een televisie op zijn bagagedrager, een wasrek of een sto...