1 Waarom lijken zo veel jonge vrouwen opeens last te hebben van depressie?
...

1 Waarom lijken zo veel jonge vrouwen opeens last te hebben van depressie? Nowelle Barnhoorn: Dat weet ik ook niet zo goed. Misschien heeft het er wel mee te maken dat veel mensen vandaag hun emoties en behoeften niet willen voelen. Ze doen ze af als onbelangrijk of iets voor later. En misschien doen vrouwen dat wel meer dan mannen. Hoe meer ze dat doen, hoe meer het gaat broeien, waarna ze in een moeras van ellende terechtkomen. En hoe harder ze spartelen om eruit te komen, hoe moeilijker dat wordt. Dat zie ik vaak om me heen gebeuren. Misschien was het vroeger even erg, maar durven vrouwen er vandaag meer mee naar buiten te komen. De vorige generaties zijn heel erg opgegroeid met het idee dat ze moesten doorzetten. Daar werden geen vragen bij gesteld. De huidige generatie wil dat niet meer, of misschien houdt ze het gewoon niet meer vol en wil ze na al het materiële goed verworven te hebben nu ook een geestelijk goed. 2 Je schreef eerder twee romans. Deed dat schrijven iets aan je depressie? Barnhoorn: In schrijven kon ik me verliezen. Ik voelde me er iets minder zwaar door. Wat ik me vooral herinner, is dat ik tijdens het schrijven van mijn eerste roman niet met mijn gevoel bij het boek kon komen. Schrijven was daardoor meer techniek dan emotie. Ik had de hele tijd ook het gevoel dat ik volstrekt gelukkig zou zijn na de publicatie van dat eerste boek. Het was het doel dat me gaande hield, maar dat bleek een totale illusie. En toch denk ik dat ik er iets aan gehad heb. Schrijven was mijn manier om me uit te drukken en een stem te geven aan mijn behoeften. In die zin heeft het me wel geholpen om mezelf te vinden. 3 Ben je niet bang dat je ooit zult hervallen? Barnhoorn: Er zijn periodes dat ik me slechter voel, maar die zijn vrij kort. Stel dat die toch langer zouden worden, dan weet ik inmiddels hoe ik ermee om moet gaan. De ervaring van die vijf jaar depressie en hoe ik eruit gekomen ben, nemen ze me niet meer af. Ik zal me terugtrekken en mijn verdriet zo lang als nodig de ruimte geven. Ik weet dat dit me er weer bovenop zal helpen. Wanhopen doe ik dus niet meer.