1 Je hebt zelf een tweelingzusje dat meervoudig gehandicapt is en in een rolstoel zit. Deze vraag is dus voorspelbaar: in hoeverre heb je uit je eigen ervaringen geput bij het schrijven?
...

1 Je hebt zelf een tweelingzusje dat meervoudig gehandicapt is en in een rolstoel zit. Deze vraag is dus voorspelbaar: in hoeverre heb je uit je eigen ervaringen geput bij het schrijven? Nowelle Barnhoorn: In heel grote mate, en dat was heel lastig, maar ik had het gevoel dat ik hierover moest schrijven. In feite ben ik zes jaar geleden al aan dit boek begonnen. Na verloop van tijd merkte ik dat het niet lukte, dat ik nog niet genoeg afstand kon nemen van mijn eigen verhaal. Dus ben ik toen maar aan Schemerdieren begonnen, mijn debuut. Zelfs daarna worstelde ik even met het idee om het manuscript van De tweelingparadox te laten liggen en eerst iets anders te schrijven. 2 Net als Schemerdieren gaat dit boek over het belang en de last van familiebanden. Waarom houdt dat thema zo aan in je werk? Barnhoorn: Misschien wel omdat ik zelf ook het gevoel had dat ik op de vlucht sloeg toen ik thuis vertrok om in Groningen te gaan studeren. Ik had echt het idee dat ik helemaal opnieuw kon beginnen en dat ik alles anders zou kunnen doen. Toen ik een jaar of vijf later een burn-out kreeg, werd ik gedwongen echt na te gaan denken over wat mijn familie voor me betekende. Ik ging inzien waar mijn verantwoordelijkheidsgevoel voor mijn gehandicapte zusje en mijn alleenstaande moeder vandaan kwam en in hoeverre ik dat mocht loslaten. Ik besefte dat de wereld van mijn zusje klein en beperkt was en mijn moeder in haar actieradius aan haar gebonden was. Het knaagde onophoudelijk aan me: liet ik hen niet in de steek? De laatste paar jaar kan ik beter met die tegenstelling overweg, wellicht omdat het ook beter gaat met hen en mijn moeder meer vrijheid heeft gevonden. 3 Je komt uit Friesland. Zijn familiebanden daar vanouds niet hechter dan in een stad als Amsterdam, waar je nu woont? Barnhoorn: Vandaag zal het er in Friesland allicht wel wat losser en minder conservatief aan toegaan dan toen ik er opgroeide, maar ik vermoed dat familie er inderdaad nog steeds een grotere rol speelt dan in de grote stad. Daar zie je heel diverse vormen van samenleven waarvan familie er maar eentje is. En het is er ook veel makkelijker om over zulke alternatieve samenlevingsvormen te praten, waar men in Friesland makkelijker dichtklapt.