Het verhaal van White Lies begint onder een andere naam, én met een vrolijker geluid. 'Springerige indiepop', omschrijft Fear Of Flying zichzelf in 2007 nog op zijn My-Space, maar in oktober van dat jaar titelt de pagina plots ' Fear Of Flying is DEAD... White Lies is alive!' Vanaf dan kleden de drie jongens zich netjes in het zwart, laten ze synths de klank van hun muziek bepalen en klinkt zanger Harry McVeigh als de bastaard-zoon van Ian Curtis en Ian McCulloch. 'Ach,' zegt bassist Charles Cave over hun vorige band, 'we waren jong en beïnvloedbaar. Elke week hadden we wel een andere favoriete groep die we wilden imiteren. Omdat dat niets opleverde, zijn we in winterslaap gegaan. Ondertussen kregen we een andere kijk op het songschrijven, en gingen we veel meer op toetsen werken. En ineens was het daar: ons Eigen Geluid. Zodra we Unfinished Busin...