Er werden het afgelopen jaar opnieuw veel goeie series gemaakt. Té veel zelfs. Netflix alleen al genereerde meer dan duizend uur aan originele series en films. Daar zat uiteraard veel rotzooi tussen (de sitcom Friends from College en nagenoeg alles van Marvel), maar ook een handvol kleppers (13 Reasons Why, Mindhunter, BoJack Horseman).
...

Er werden het afgelopen jaar opnieuw veel goeie series gemaakt. Té veel zelfs. Netflix alleen al genereerde meer dan duizend uur aan originele series en films. Daar zat uiteraard veel rotzooi tussen (de sitcom Friends from College en nagenoeg alles van Marvel), maar ook een handvol kleppers (13 Reasons Why, Mindhunter, BoJack Horseman). De hoofdvogel werd niet door Netflix afgeschoten, maar door zijn concurrent Hulu (hier nog niet actief, maar Proximus TV bood de serie wel aan): The Handmaid's Tale. De boodschap over de onderdrukking van vrouwen die in een dystopische toekomst als broedmachines worden ingezet voor de religieuze elite, was the talk of the (Trump) town. En visueel stak de reeks met kop en schouders boven de concurrentie uit. Fargo 3 was niet het beste seizoen uit de anthologiereeks, maar dat belette showrunner Noah Hawley niet om visueel en narratief alsnog de concurrentie plat te walsen. Met The Deuce bewijst David Simon dat hij geen Stringer Bell en Avon Barksdale nodig heeft om de kijker onder te dompelen in een kronkelende vertelling. En dat HBO ook een seventiesreeks kan produceren zónder in misplaatste nostalgie te zwelgen, zoals bij Vinyl het geval was. Met dank ook aan de puike prestatie van Maggie Gyllenhaal als vrijgevochten, feministische prostituee. Geen kwaad woord overigens over de reeksen die net buiten deze top tien vielen. Zo eindigde Twin Peaks op een mooie elfde plaats. Het valt niet te ontkennen dat David Lynch daarmee het medium tv opnieuw heeft uitgedaagd. Gerenommeerde filmbladen als Sight & Sound en Cahiers du Cinéma namen de reeks zelfs op in hun lijstjes van beste films van 2017, wat enkele tv-critici dan weer een belediging vonden voor het medium televisie als volwaardige kunstvorm. Hoe dan ook voelde het meermaals alsof Lynch met de voeten van de kijker rammelde, wat ongetwijfeld ook zijn bedoeling was. Maar hoe gedurfd en baanbrekend ook, bij momenten was het nieuwe Twin Peaks een frustrerende, ietwat overdadige kijkervaring, waarin de afzonderlijke delen beter waren dan het geheel.