Woensdag 28/5, 21.10 - Canvas
...

Woensdag 28/5, 21.10 - Canvas 'Michiel was veel te zacht en beleefd in de eerste reeks.' Michiel, dat is VS-correspondent Michiel Vos, de reeks is My America, en aan het woord is HBO-documentairemaakster Alexandra Pelosi, de vrouw van Vos. De nieuwe reeks van My America wordt ook geregisseerd door Pelosi. De roze bril waardoor Vos zich eerder nog afvroeg wat het nu precies betekent om Amerikaan te zijn, is een stuk minder fleurig. ALEXANDRA PELOSI: Met het eerste seizoen had ik niets te maken en de kritieken hadden het bij het rechte eind: Michiel was te lief geweest voor dit land. Toen hij hier tien jaar geleden aankwam, zag hij ook alleen maar het positieve van de VS. Hij was naïef. Ondertussen is de kalverliefde voor zijn nieuwe thuis voorbij. Ik vrees dat ik hem in die tien jaar een beetje cynischer heb gemaakt. Deze tweede reeks vertelt waar we op de Amerikaanse tv nooit een forum voor zouden vinden. Een Amerikaan mag zich niet kritisch uitlaten over zijn eigen land. PELOSI: Precies. Als ik een tagline voor My America 2 zou moeten kiezen, dan zou het 'de knoeiboel van de American Dream' zijn. De Amerikaanse droom wordt altijd positief gepercipieerd. Wat de mensen vaak niet horen, is dat die droom ook kan mislukken of uit elkaar kan spatten en dat je dan aan je lot wordt overgelaten. PELOSI: Politiek interesseert me. Bijna al mijn documentaires gaan erover, maar ik vrees dat ik je opnieuw moet ontgoochelen. Het wordt in de Amerikaanse politiek niet gewaardeerd dat je de waarheid spreekt. Je moet elke dag uitroepen dat dit het beste en mooiste land ter wereld is, anders kom je er niet in. Voor mijn moeder is dit land een religie en ze gelooft echt in wat ze verkondigt. Een Amerikaan wordt geboren met patriottisme, maar daar wordt vaak in overdreven. Op school leren de kinderen ook niet over de wereld, maar alleen over hun eigen land. Ze kennen niets anders en het is dat gegeven dat van de meeste Amerikanen kleingeestige mensen maakt. PELOSI: Natuurlijk, ik mag ook niet te negatief zijn. Er is een man die zich op school inzet om mijn kinderen te leren lezen en schrijven. Dat is prachtig. Ook hebben we een Afro-Amerikaanse president. Een aantal jaren geleden had niemand dat voor mogelijk gehouden. Maar dat heeft ook weer een negatieve zijde, want het heeft het verdoken racisme aangewakkerd. Het ironische is trouwens dat Obama meer mensen heeft gedeporteerd dan welke Amerikaanse president ook en de grenzen zijn gesloten voor al wie niet blank en succesvol is. Mijn American Dream is eigenlijk: dromen dat wat ik vandaag onmogelijk acht, mogelijk wordt. (G.V.)