Ik ben een pak saaier dan mensen mijinschatten. Als ik mijn telefoon niet opneem, denken mensen dat ik 'wel weer aan het poepen zal zijn'. En als mijn lief zegt dat ik zijn vriendin ben, krijgt hij meteen zo'n veelbetekenende blik genre 'jullie weten ook wel wat doen, zeker?'. Wel nu, het is niet omdat ik in de lingeriesector werk en zwart haar met een froufrou heb dat ik een ongelooflijk wulpse stoeipoes ben. Ik ben eigenlijk een ik-weet-niet-hoe-lieve. (Lacht) Anderzijds: als ik mezelf alleen van de media zou kennen, zo...

Ik ben een pak saaier dan mensen mijinschatten. Als ik mijn telefoon niet opneem, denken mensen dat ik 'wel weer aan het poepen zal zijn'. En als mijn lief zegt dat ik zijn vriendin ben, krijgt hij meteen zo'n veelbetekenende blik genre 'jullie weten ook wel wat doen, zeker?'. Wel nu, het is niet omdat ik in de lingeriesector werk en zwart haar met een froufrou heb dat ik een ongelooflijk wulpse stoeipoes ben. Ik ben eigenlijk een ik-weet-niet-hoe-lieve. (Lacht) Anderzijds: als ik mezelf alleen van de media zou kennen, zou ik me ook een oppervlakkig wicht vinden. 'Heeft die nu echt niets beters te doen dan over seks te praten?' Profileren is niet makkelijk, en voor je het weet heb je een imago dat niet met de werkelijkheid strookt. In een poging een iets normaler beeld van mezelf op te hangen, gebruik ik nu die horen-zien-zwijgen - rechts op mijn zelfportret - als persfoto. Geen Photoshop, geen kilo's make-up. Gewoon ik. Ik voel me mezelf op die foto, wat ik in de media niet al te vaak ervaar. Ik ben een chaoot. Mijn vriend zegt dat ik wispelturig ben als de wind, en ik kan hem geen ongelijk geven. Ik zie dat niet als iets positiefs of negatiefs: ik ben gewoon vree nieuwsgierig. Ik wil veel weten en veel doen. Vandaar ook die trechter op mijn hoofd: ik leer enorm veel van de mensen rondom mij. Een beetje als een wereldreis in mijn hoofd, maar zonder dat het decor ooit verandert. Ik ben ook enorm gulzig: ik wil het meeste uit iedere dag halen. Klinkt ongelooflijk melig, maar ik meen het wel. Voor hetzelfde geld val ik hier binnen een half uur dood. Wel, dan hoop ik dat glimlachend te kunnen doen. Ik wil nergens spijt van hebben. Ik ben een gevoelsmens, niet meteen de ideale basis om een bedrijf te leiden. De feitelijke kant van mijn business voelt tegennatuurlijk aan. Officiële mails sturen, boekhouden en bestellingen afhandelen zijn niet meteen mijn ding. Niets zo vreselijk als mails waar onderaan 'm vr gr' staat - als je 'met vriendelijke groeten' niet eens voluit schrijft, gelooft toch niemand dat je het meent? La fille d'O probeert het op een andere manier, persoonlijker en gevoelsmatiger. En voorlopig lijkt dat te werken. Mijn manier kan blijkbaar dus ook. Vandaar ' Hard to heart': laat het hartelijke het harde overnemen. Je moet geen schrik hebben om op je eigen manier een zaak te runnen. 'Aultre ne veulx estre', staat onderaan in de trechter. Een quote van de Belgische kunstenaar Félicien Rops. Een beetje een surrealist, die Rops - het soort kunstenaar dat al eens schetsen maakte van een nonnetje dat door een hond gepakt wordt. De mensen vonden hem gek, maar dat vond hij niet noodzakelijk negatief. 'Ik wil niemand anders zijn dan mezelf', zei hij. Aultre ne veulx estre. Een oproep om het lef te hebben om je identiteit te ontplooien. Mooi, toch? GEERT ZAGERS