Het vergt niet alleen moed om in het hart van een pedofiel te kijken en daar verslag over uit te brengen, maar ook métier en verfijning. Patrice Toye toont dat ze over alle vereiste kwaliteiten beschikt en levert haar beste werk in jare...

Het vergt niet alleen moed om in het hart van een pedofiel te kijken en daar verslag over uit te brengen, maar ook métier en verfijning. Patrice Toye toont dat ze over alle vereiste kwaliteiten beschikt en levert haar beste werk in jaren af. De regisseur van Rosie en Little Black Spiders adapteerde de opgemerkte roman van Inge Schilperoord, maar valt niet terug op zinnen. Ze laat je meekijken en meeleven met een jonge, solitaire pedoseksueel die al eens tegen de lamp is gelopen en nu opnieuw worstelt met verboden gevoelens voor een eenzaam buurmeisje. Die confronterende en zeer ongemakkelijke ervaring roept veel vragen op en nodigt uit om met meer nuance te kijken naar mensen met een geaardheid die niet door de maatschappij wordt getolereerd. Dat is uiteraard niet hetzelfde als sympathiseren, laat staan vergoelijken. Toye schuwt rigoureus elke vorm van sensatie en slaagt erin om de aantrekking en het gevaar te tonen zonder te seksualiseren. De manier waarop hoofdrolspeler Tijmen Govaerts de kolkende duisternis en onrust van de zwijgende, ogenschijnlijk rustige eenzaat belicht, verraadt uitzonderlijk talent.