Elke vrijdag, 23.45 - Canvas
...

Elke vrijdag, 23.45 - Canvas Het zal wel puur toeval zijn, maar er bestaat een opvallende gelijkenis tussen de zomerse televisiemaker en de sluikstorter. Beiden handelen hondstrouw volgens hetzelfde advies: 'Niemand kijkt? Lozen maar!' De televisiemaker ledigt zijn vieze-fantasieën-en-vunzige-brokkenlade en jaagt de ene onsmakelijke documentaire na de andere op het scherm. Bij VTM vinden ze het zelfs nodig hiervoor aartsvader Jambers uit de koelcel te halen. En wat is de voornaamste vaststelling? Dat het tien jaar geleden werkelijk nergens over ging. Heeft Jambers ooit klopgeesten geïnterviewd? Ha, Koppen XL wel. En de dikste man die Jambers met veel duwen en trekken en uiteindelijk met behulp van een kraan voor de camera kreeg, was werkelijk een sprietvink in vergelijking met de allerdikste man die Telefacts Zomer deze zomer geklemd tussen de muren van zijn slaapkamer vond. De kleinste man ter wereld, de transseksuele hermafrodiet, de man met vijf penissen, de man met zes penissen, en de vrouw met zweetvlekken van haar oksels tot aan haar dikke teen en waarschijnlijk ook wel ergens een penis - ik overdrijf misschien, maar ik heb de indruk dat ze deze zomer allemaal door de huiskamer zijn gerold, gestrompeld en gegleden. De zomer als het freaky season. Ik vermoed zelfs dat we een baardvrouw in de studio hebben gehad - of was dat Caroline Gennez? Ik lees er even de programmadefinities van Koppen en Telefacts op na: diepgravende documentaires. Als je te diep graaft, loop je inderdaad het risico dingen boven te halen die beter onder de grond blijven. Een overdosis reality, die dan nog eens zeer weinig zin voor realiteit heeft. Gelukkig vond ik al eind juni een realiteitsvrije plek: Monkey Dust. Een satirische, inktzwarte animatieserie die lak heeft aan grenzen, en zeker aan die van goed fatsoen, goed bestuur en goede gewoontes. Monkey Dust is rauw, zeer onprettig gestoord en zit soms dichter op de realiteit dan om het even welke diepgravende documentaire die Koppen XL of vriend Telefacts uitbraakten. Het begint al met de generiek die op het ritme van That's not really funny van Eels van kunstmatig opgefokt roze heel snel naar gifgroen en zwart verschiet. Lieflijke kinderen trekken plots een kap voor hun ogen en grijnzen met een blikkerend mes tussen de tanden, en een man die je nog het best als Leterme-in-Vietnam omschrijft, koopt een das om er zijn aders mee af te binden en een shot te plaatsen. Monkey Dust houdt ervan tussen de vuilnisbakken te scharrelen. Een greep uit de personages: kantoorklerken die cursussen 'wildpijpen' volgen, perverten in de chatroom en de onterecht ter dood veroordeelde Ivan Drobsky, die met zijn springbal Mr. Hoppy per ongeluk de goorste misdaden begaat. Het knappe aan Monkey Dust is dat het niet met duidelijk afgebakende scènes werkt. De ene gebeurtenis vloeit over in de andere, net zoals de verschillende tekenstijlen van de medewerkers elkaar zonder enige zin voor logica afwisselen. Meer dan drie seizoenen maakten Harry Thompson en Shaun Pye niet. Thompson stierf. Aan longkanker. De man rookte nooit een sigaret in zijn leven. Zeg nu nog dat Monkey Dust overdreven cynisch is. Lees nog meer recensies en bedenkingen in de nieuwe blog Testbeeld op FOCUSKNACK .BE Tine Hens'Monkey Dust zit soms dichter op de realiteit dan de diepgravende docu's die Koppen XL of vriend Telefacts deze zomer uitbraakten.'