r gebeurt iets vreemds wanneer je de naam Neil Diamond dropt in min of meer rock & roll-fähig gezelschap. Er wordt gekucht, stoelen gaan aan het schuiven, blikken worden ontweken, tot iemand de titel van een song laat vallen - meestal Solitary Man, met dank aan Johnny Cash - anderen erop inpikken met een ander nummer van Diamond - niet zelden Girl, You'll Be A Woman Soon, met dank aan Urge Overkill en Quentin Tarantino - en een slimmerik het gesprek bezegelt met Diamonds gastoptreden op het afscheidsconcert van The Band - waarna iedereen gemakshalve over The Last Walz begint, de concertregistratie daarvan. Maar niémand, zo blijkt, die een plaat van 'm in huis heeft - niemand die het durft toe te geven, in elk geval. 'Mijn moeder was vroeger gek op 'm': meer dan dat krijg je niet te horen.
...