Mission: Impossible III **

J.J. ABRAMS
...

J.J. ABRAMS MET TOM CRUISE, PHILIP SEYMOUR HOFFMAN, MICHELLE MONAGHAN, LAURENCE FISHBURNE, BILLY CRUDUP Na Brian de Palma en John Woo was het de beurt aan Alias- en Lost-regisseur J.J. Abrams om Mission: Impossible tot een goed einde te brengen, en eigenlijk wilt u dan ook maar één ding van ons weten. Of de door hoofdrolspeler-producent Tom Cruise persoonlijk gekozen tv-goeroe ook op het witte doek zijn mannetje weet te staan? Het antwoord is een nadrukkelijk: 'En nog geen klein beetje.' De kans dat deze zwierige, zij het onevenwichtige blockbuster zichzelf na vijf seconden opblaast - zoals dat wegwerpcameraatje waarin de geheime missie van IMF-topspion Ethan Hunt dit keer verscholen zit - is dan ook zo goed als nihil. Tenminste, zolang u maar geen hyperbarokke camera-guirlandes à la de Palma verwacht, virtuoze actieballetten in de stijl van John Woo of een doordesemd scenario waarover een antropologisch colloquium kan worden volgedebatteerd. Abrams kiest voor een meer aardse aanpak; een veelal vanuit de losse pols geschoten en vinnig gemonteerde stijl die, met dank aan de nerveuze strijkers en tintelende close-ups, bij vlagen zelfs aan Lost doet denken. Het oogt allemaal een stuk ruwer, sentimenteler en minder ironisch dan voorgaande episodes, al blijft het verhaaltje - liefhebbers van Bond-achtige exploten hoeven zich niet ongerust te maken - een hoop baarlijke, spectaculair ongeloofwaardige nonsens. Zo gaat Hunt dit keer in de clinch met Owen Davian (Oscar-winnaar en Capote-vertolker Philip Seymour Hoffman), een sadistische, in schimmige zaken grossierende opperschurk die Hunt al in de knetterende proloog aan een potje martelen voor gevorderden onderwerpt, het verder op zijn liefje (Michelle Monaghan) heeft gemunt en met de geheim agenten van de Impossible Missions Force kennelijk in een rat race is verwikkeld om een of andere mysterieuze 'konijnenpoot'. Wat dat laatste precies moge wezen, doet amper ter zake. Wat telt bij dit soort escapistisch vertier is er de vaart in houden, de plottwists op een lepe manier maskeren en de exotische locaties (het Vaticaan, Berlijn, Shanghai) bevolken met enkele heerlijke karikaturen: zaken waarin Abrams zich, met de hulp van Laurence Fishburne, Jonathan Rhys-Meyers, Philip Seymour Hoffman én diens geboetseerde masker (yep, daar heb je die ridicule transformatiescènes weer), alvast behoorlijk bedreven toont. Mission: Accomplished dus, al blijven we de pilootaflevering van Lost tot nader order Abrams' beste film vinden. Dave Mestdach