Wie vorig jaar Earl Sweatshirts ep Feet of Clay een zompige luistertrip vond: dat was een egaal laminaatvloertje vergeleken met deze elpee van zijn New Yorkse maat Mike. Die...

Wie vorig jaar Earl Sweatshirts ep Feet of Clay een zompige luistertrip vond: dat was een egaal laminaatvloertje vergeleken met deze elpee van zijn New Yorkse maat Mike. Die zakt tot boven zijn knieën in het rouwproces om zijn overleden moeder dat hij nochtans al had uitgestort over voorganger Tears of Joy (2019). Nog steeds probeert de verwarde jongeling dat trauma een plaats te geven, via monotone, slaapdronken raps, dat skelet van een piano in 222 (een vondst van coproducer Keiyaa), of die eigen dampige vaporwaveproductie. Het schraagt allemaal een zelfonderzoek waarbij Mike zijn lens voorlopig maar niet scherp krijgt. Gekwelde, introspectieve hiphop uit de underground dus, maar op een dag komt het wel goed: 'I got my mother's laugh/ Grinnin' through a bunch of bad shit.'