Elke zondag, 20.25 - één
...

Elke zondag, 20.25 - één Zelfs wie niet in de hemel gelooft, heeft zijn idee van de hel. Mijn hel lijkt op een veel te lange reis op een zeilboot naar een geheime bestemming, volgestouwd met mensen die elkaar moeten tegenwerken terwijl ze samenwerken. Voor de veertien opvarenden zijn er slechts zeven kajuiten, waardoor de kans groot is dat je met een al dan niet snurkende onbekende op een kamer belandt. Overdreven, zei u, en zeker onbestaand? Dat dacht - of hoopte - ik ook. Tot ik naar Mercator keek en begreep dat het nog erger kan. Ik kon nauwelijks geloven dat van die veertien kandidaten er een volledig vrijwillig op die boot stapte. Maar ze deden het. Zonder revolver tegen hun slaap of mes in de rug. Ze leken zelfs te glunderen, alsof die mensen het ronddobberen op zee met het winnen van het grote lot verwarden. Als een bende uitgelaten kalveren die het eerste lentegras ruiken, banjerden ze aan boord. Waarom? 'Vooral voor het avontuur', verklaarde de een. 'Ik doe het voor het avontuur', zei dan weer een ander. 'Dit is dus in de eerste plaats een groot avontuur', stond presentator Thomas Vanderveken erop te herhalen - kwestie van het kortetermijngeheugen van de modale kijker niet te veel te belasten. Er waren er ook anderen met nobelere motieven. 'Andere culturen ontdekken', bijvoorbeeld. Al vraag ik me af welke andere cultuur er sinds Toast Kannibaal nog te ontdekken valt en of die dan met de boot te bereiken is. 'Om mensen te leren kennen', vertelde er weer een. Daarvoor is rondjes varen op zee inderdaad een uitgelezen manier. Veel beter dan op café gaan. Natuurlijk voer geen van die deelnemers af omdat de huisgenoten daar om gesmeekt hadden. Al kan ik me daar bij sommigen wel iets bij voorstellen. Toen niemand terugkon - de touwen waren in slow motion losgegooid - onthulde Vanderveken olijk blinkend het doel van de reis: raden wat het doel is. Met andere woorden: Mercator is een programma dat veertien mensen op een boot in het ruime sop dropt, in de hoop dat ze - voor ze de mysterieuze bestemming bereiken - elkaar niet het hoofd inbeuken, de strot oversnijden, kielhalen of finaal overboord gooien. Mijn beeld van de hel werd steeds scherper. Zeker wanneer Thomas opnieuw goedgemutst het woord nam en de kandidaten duidelijk maakte dat het niet de bedoeling is dat ze op die boot wat zitten te zonnen en te niksen. Dit is geen plezierreis. Dit is keiharde reality-spel-tv en wie dat niet ernstig neemt, mag dat woord honderd keer met heet kaarsvet op zijn buik schrijven. Omdat alleen maar raden naar een onbekende bestemming pas saaie televisie zou opleveren, worden de deelnemers om de zo veel tijd van boord geschopt om in een havenstad aan teambuilding te doen. Ondertussen pakt Thomas met zijn toeristische, historische en andere kennis uit. Dat Amsterdam een zeer gastvrije stad is, al eeuwenlang, kwamen we bijvoorbeeld nu te weten. Ook spel-reality-tv heeft zijn informatieve waarde. Maar dan was het tijd voor de werkelijkheid en vloog er iemand van boord. Kwestie van de kajuiten rechtvaardiger te kunnen verdelen. De keuze van de pineut wordt bepaald door de kennis van de voorbije dag en Werner was de eerste die naar huis mag. 'Heis de zeilen', riepen de anderen, die plots ook wonderwel snel de nodige knopen wisten te leggen. Nog voor de troubadour van dienst aan zijn afscheidslied was begonnen, was het schip al uit beeld verdwenen. Nog meer avontuur tegemoet. Joepie! Lees nog meer recensies en bedenkingen in de nieuwe blog Testbeeld, op www.focusknack.be. Tine Hens