1 Woodstock Director's Cut (Warner)

Marihuana! Exhibit A. Jerry Garcia van The Grateful Dead steekt een joint op voor de camera en rookt het ding rustig op voor een half miljoen halfnaakte hippies. Geen enkele andere concertdocumentaire zal ooit kunnen tippen aan Woodstock van Michael Wadleigh en monteur Martin Scorsese, die tweehonderd kilometer pellicule bundelde in een meesterwerk van net geen vier uur.
...

Marihuana! Exhibit A. Jerry Garcia van The Grateful Dead steekt een joint op voor de camera en rookt het ding rustig op voor een half miljoen halfnaakte hippies. Geen enkele andere concertdocumentaire zal ooit kunnen tippen aan Woodstock van Michael Wadleigh en monteur Martin Scorsese, die tweehonderd kilometer pellicule bundelde in een meesterwerk van net geen vier uur. Alek Keshishian volgt Madonna op de voet tijdens haar omstreden Blond Ambition Tour. Het popicoon zet Kevin Costner in zijn hemd, stuurt Warren Beatty wandelen, pijpt een flesje Evian, wordt bijna gearresteerd door de Canadese politie omdat ze op het podium iets te hevig in haar kruis tast en omschrijft een regenachtige dag als Belgian weather. Slet! Had Radiohead er intussen de brui aan gegeven, was u na het bekijken van deze voortreffelijke concertdocumentaire meteen duidelijk geworden waarom. OK Computer lag net in de winkel en de populariteit van de groep nam gigantische proporties aan. Volledig uitgeblust doen de groepsleden hun beklag over de zenuwslopende tournee en de terreur van de muziekindustrie. It's just fucking noise anyway, gromt Thom Yorke. Van de grootste rockband aller tijden was tot voor kort enkel de teleurstellende concertfilm The Song Remains the Same voorhanden, tot groot ongenoegen trouwens van Jimmy Page. De gitarist nam dan maar zelf het heft in handen en verzamelde de meest spraakmakende concerten van de groep met als hoogtepunt een akoestische set, inclusief Going to California en That's the Way. Alsof langharig tuig dat zo hard mogelijk op een gitaar tokkelt zoveel interessanter is dan twee gladgeschoren jongens die een aantal knopjes indrukken. Underworld tekent voor de interessantste concertfilm to date van een elektronische groep. De ondertiteling zijn ze jammer genoeg vergeten. Nu geraken we nog altijd niet verder dan ' Lager, lager, lager'. The Band is een notoir zootje ongeregeld dat bekendheid verwierf door in het voorprogramma van Bob Dylan te staan. Uitgeput en uitgespeeld besloten ze er in 1976 een punt achter te zetten met een laatste optreden. Ze riepen daarvoor de hulp in van Neil Young, Joni Mitchell, Van Morrison, Eric Clapton, Muddy Waters, Bob Dylan en Martin Scorsese, die achter de camera plaatsnam. Zonder aan Rattle and Hum voorbij te willen gaan, is de recentste concertregistratie van U2 er eentje voor de geschiedenisboeken. Het optreden vond plaats op de plek waar de groep haar roemruchte plaat The Unforgettable Fire inblikte en het publiek ging zienderogen uit zijn dak. Ierland had die dag immers Nederland al een poepje laten ruiken op het wereldkampioenschap voetbal. 'I'd rather be dead than singing Satisfaction when I'm forty-five.' We vonden al dat Mick Jagger er de laatste jaren maar wat bleekjes bijliep. Four Flicks verzamelt (dan maar postuum) het beste van de recentste tournee van The Rolling Stones die zowel langs openluchtstadions en grote concertzalen als langs intieme schouwburgen liep. Over zijn draaikunsten zullen we het deze keer niet hebben, maar als er iemand is who knows how to get this party started, is het Fatboy Slim wel. Meer dan tweehonderdduizend zakten af naar het strand om er samen met de man een onwaarschijnlijk feestje te bouwen. Het amusante commentaar bij de set komt van Fatboy Slim zelf. Voor de slaapverwekkende videoclips hoeft u het niet te doen, dus koopt u toch gewoon de eerste dvd van de Pixies van het concert uit 1988 in het - u leest het goed - voorprogramma van Throwing Muses in de London's Town and Country Club. Het is weer eens iets anders dan Madison Square Garden of Wembley Arena. Maar zeg nu zelf: de charme van de parochiezaal is toch nog steeds onovertroffen.Door Peter Van Dyck en Eddy Hendrix